Het leven zoals het is bij de waod, vwf en andere nevenbonden ...

Wedstrijd Oostakker (waod C)

2010-04-10T09:39:00.015+02:00

De lente hangt in de lucht, de dagen lengen en ik krijg terug goesting om mijn blog wat leven in te blazen. Maar laten we beginnen met een easy one: een beeldverslag. Daar kruipt ten eerste heel wat minder arbeid in, en het geeft daarenboven een mooi beeld van hoe een wedstrijd verloopt. Vanuit een bepaald standpunt gezien natuurlijk, en laat het duidelijk zijn, jawel, zo egocentrisch ben ik wel, de camera is enkel en alleen op mij gericht.

Dergelijk beeldverslag zou niet mogelijk zijn geweest, zonder de onvoorwaardelijke en vrijwillige inzet van enkele amateur fotografen, die ik hierbij dan ook oprecht wil bedanken: Monique Van Poucke (www.movapo.tk en vooral Karel Andries (www.velo-droom.tk) die de aankomst 'shoot' realiseerde. Knap werk!! Dergelijke initiatieven dragen (zonder dat de plegers dat misschien zelf beseffen) bij tot de aangename 'community' geest van een nevenbond.

Een goede 60 starters

Op kop van het peloton (jawel!!)

Wat onrust stoken

Eén renner gaat er allen vandoor in de 4de ronde

Zijn naam: Jacky Van Welden

Ik dicht het gat (bij wijze van spreken)

Wreed afzien, wind op de "tuute"

Eindelijk erbij !

Drie ronden afzien met zijn tweeën, onvoorwaardelijk

Oei, het peloton nadert opnieuw.

Nog wat gas bijgeven...

En plots zijn daar 3 medevluchters ...

Gedeelte smart, halve smart ...

Maar we blijven ons werk doen (toch voor het oog van de camera... :-)) )

Laatste 3 ronden met zijn vijven ...

En dan sprinten. Twee ploegmaten. Eén op kop, ik zit in het wiel van twee. Ik verwacht dat "één" de sprint aantrekt voor "twee". Wat niet gebeurt. Ik wacht veel te lang. "Eén" gaat van op de kop. Ik moet van ver komen, maar het lijkt te lukken, tot "twee" plots uit zijn pedaal schiet en ik moet uitwijken naar links.

We naderen...

maar ...

de meet ...

is al veel te dichtbij..

laat ons zeggen nog een meter of 3 ...

2,5 ....

te weinig ...

om er nog over te geraken

het scheelt niet veel ...

"Eén" wint van op de kop vertrekkend ...

Zijn naam: Rudy Drapier uit Hoegaarden

Proficiat, het is volledig mijn eigen fout, ik mocht niet hebben gewacht, maar zelf de sprint hebben ingezet. Onvergefelijk om de zege zo te vergooien. Ontgoocheling.

Waarom?

2010-02-15T20:58:00.001+01:00

Waarom werkt die fucking koppeling naar faceboek niet meer?

Mallorca dag 0

2010-02-15T18:29:00.000+01:00

Nu ik hier toch aan een Mallorcaans bed vast gekneveld lig met de riemen van een halve of een hele griep, en al een Lanoye, een Mac Carthy (“De weg”; volledig van overstuur geraakt als tijdelijk kinderloze vader van een zoontje van vijf....), een Bouveroux en een Zafon achter de kiezen heb, kan ik evengoed ook nog eens wat bloggen (*). Maar ik loop vooruit op de zaken, laten we beginnen bij het begin.

Ik heb geen rollen. Daar ligt de oorsprong van de hele Mallorca saga. Trainen gebeurt dus steeds buiten, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het hem niet op een graadje min of meer steekt, maar wat wij de laatste weken al op ons dak hebben gekregen, tart toch wel een beetje alle meteorologische verbeelding. Ik heb er genoeg van.

Het idee groeide in het weekend jongstleden en rijpte al naargelang de weervoorspelling accurater werd, tot zij maandagavond plots, zomaar uitmondde in een concreet actieplan (een ”Van Der Meerschken” doen) zijnde een weekje zalig zielsalleen een kamertje huren om 's avonds de lees- en overdag de onmetelijke trainingsachterstand in te halen. Of zou ik alsnog iemand proberen overhalen om mee gaan, kwestie van de single toeslag te ontlopen, al moest er vlug worden beslist – in het vliegtuig restten nog slechts 4 zitjes. Eerst broer Kris, dan neef Jan, Buur Geert, sportvriend Sammie, de Prof (hij zou mij eindelijk eens kunnen uitleggen waarom hotelgasten hun handdoek niet laten vervangen wanneer er geschreven wordt dat de buren dat ook niet doen), … allen vonden ze het een leuke vonds, maar een beetje klef om zo stande pede te moeten beslissen om alles te laten vallen en er een week vanonder te muizen, maar waarschijnlijker, lijkt het mij, geloofden zij er geen kloten van dat ik het meende.

Woensdag. Om 8u40, een goed half uur later dan voorzien, wegens het ijsvrij maken van de vleugels van het Ryan vliegtuig stijgen we op vanuit Charleroi richting Mallorca en “Fred Rompelberg 268”.

Fred Rompelberg.

Fred Rompelberg is de man die een tiental jaren geleden, in één of andere Californische woestijn de wereldpers haalde door, fietsend, de onwaarschijnlijke snelheid te bereiken van meer dan 268 km per uur! Weliswaar in het zog van een speciaal daarvoor uitgeruste racewagen, maar toch, het werd hem nog niet nagedaan wat hij op zijn 52ste, als ik mij niet vergis, in het Guines Book of Records deed verrmelden. Die naambekendheid valoriseerde hij daarna door hier op Mallorca een naar zijn naam genoemde organisatie op poten te zetten die voor ploegen, al dan niet professioneel, of landenteams, maar ook voor individualisten zoals ik, alles wat nodig is om op het eiland niets anders te moeten doen dan te fietsen. Zo is bijvoorbeeld, in het hotel waar ik verblijf, de hele kelder verdieping ter zijner beschikking, daarin gehuisvest een paar honderd degelijke koersfietsen en een herstel atelier. Een team van fietsenmakers, begeleiders en masseurs staan ter iedereens beschikking. Elke werkdag, behalve op woensdag, kan er in groep worden getraind, onder begeleiding van een teamlid die het eiland op zijn duimpje kent. De groepen zij n ingedeeld in verschillende niveau's: van toeristisch, over toertocht naar een “speed” groep. Kortom, het zit goed in elkaar.

- - - - - - - - - - - - - -

(*) Om vandaag hip te zijn moet je het over een “boeken” kunnen hebben, waarbij je de “b” en de “oe” zodanig vol uitspreekt dat je aan de eerste de beste “b”-“oe”-khandel je handrem optrekt en de helft van de hele voorraad in je koffer laadt. Het lezen zelf is niet zo belangrijk, je moet er vooral kunnen over praten. Of je nu politieker, zanger, informaticus, metser, presentatrice, soaprequisitenverantwoordelijke, kok, straathoekwerker, … je bent zot van boeken lezen, het is je passie, je kan niet zonder. Een reis zonder een boek? Onmogelijk. Een idee? Een inzicht? Een fijne vonds? Allemaal dank zij de boeken. Gelet op de tijd dat het duurt om een gemiddelde roman van laat ons zeggen een slordige 350 bladzijden, moet iemand mij toch eens uitleggen wanneer een pipo als een Verhofstadt er in slaagt om én honderden exemplaren per jaar te verslinden én, ik zeg zo maar wat, tegelijkertijd eerste minister te zijn van België. Heel vreemd, dat deze egards enkel de edele kunst van de boekdrukken te beurt valt en bijvoorbeeld totaal voorbij gaat aan de beoefenaars van Bakschieten, Filmliefhebbers, duivenmelken, muziek, rotsklimmen, ...

De intellectuele boekensnobs kunnen worden ingedeeld in 3 categorieën:

Eén. De allesvreter. Voor hem of haar is het object “boek” op zich het belangrijkste. Hoogmis voor hem/haar is de jaarlijkse boekenkermis in Antwerpen. Daar schaft hij zich alles aan: van romans, over gespecialiseerde hobbyboeken, filosofische traktaten, maar ook kookboeken en encyclopedieën (om in te ruiken!!).

Twee. De populist. Leest alles wat in de boeken top 10 staat, wat dus populair is, of wat hem door anderen wordt ingefluisterd. Is dus een van de miljoenen lezers (of althans aanschaffers) van Zafon, Mak, Hoesseini, Lanoye, Larson, Giordano, …

Drie. De kenner. Wilt je echt scoren als literaire snob dan moet je het echte gespecialiseerde werk kopen. Meestal zijn het die boeken die in de recensies het hoogst scoren, maar waar de gemiddelde lezer geen ballen van begrijpt en zo goed als zeker niet tot op het eind wordt uitgelezen. Vanzelfsprekend wordt door de kenner neergekeken op de eerste twee soorten lezers / schrijvers. Wil je weten wie deze kenners zijn? Raadpleeg dan maar eens de Humo's vragenlijstjes en noteer wie Larson een “stationsroman” schrijvertje vindt. Een recent voorbeeld van een “kenners” boek is Erwin Mortiers “Godenslaap”, dat daarenboven nog de AKO literatuur prijs kreeg. Een citaat:

“Ik volg de cadans van mijn handschrift en zoek naar de in letters gestolde, kwezelachtige wellust van het meisje dat ik ooit geweest moet zijn, het wicht dat op de drempel van haar adolescentie haar schriftuur even strak aantrok als de dunne lederen veters waarmee ze haar laarsjes dichtreeg – hoe ze het vlees van het woord in de baleinen van de zinsbouw dwong, tot haar eigen lijf vol striemen stond en ze naar uitbraak verlangde”

"Soms lijkt in mijn halfslaap de echo van mijn ademhaling in de kamer om me heen voorbije akoestieken op te wekken. Vertrekken die in de coulissen van de vergetelheid wand tegen wand opgestapeld stonden omsluiten me weer. Dakpannen ritsen zich op spanten tot een huid van stenen schubben aan elkaar. Bakstenen vallen in oude verbanden samen. Onder mijn zolen hervinden vloeren hun vastigheid, elke hol weerkaatste stap laat gangen en passages hun gewelven en nissen herkennen. Verwonderd, welhaast perplex, treed ik die wendbare krochten binnen, als verdwaald in een grot vol schilderingen die onder bibberend kaarslicht tot leven komen."

"Terwijl ik het papier met de zwalkende gang van een dronkaard bevlek, mijn extase van inkt, laat ik de dingen achter in hun naakte zijn. Ik haal de beate mongoloïde glimlach van de wereld naar boven, de grijnzende, nat glanzende zen der stomme objecten, waar ik de namen als kaf van af blaas. Nooit zal ik al wat er is even tomeloos kunnen laten zwijgen in het woord, de grote nacht is beter dan tienduizenden maanden"

"Ik voel alleen dezelfde euforie en verwachting, hetzelfde ernstige plezier waarmee een kind lijnen trekt, de dingen herschept, het millennia aloude ritueel herhaalt van de jager die in de wand van een grot de geest van zijn prooidier oproept. Mij lijkt de wereld dan het hof te maken: schrijf mij uit, verdubbel me. Traceer mijn luchtlagen, mijn bodemlagen, mijn mantels en mijn zieke memorie, en al de gradaties tussen zijn en niet-zijn die alleen een mens, het meest ontaarde dier dat uit mijn slijmen opkroop, tot bestaan kan wekken"

Hahahahah!!!!!!. En zeggen dat het eerste citaat naast de AKO literatuur prijs ook nog eens de prijs voor de mooiste Nederlandstalige zin van het jaar heeft gekregen!!

(met dank aan Koen Meulenaere voor de citaten).

België absurdistan (1)

2009-11-15T20:31:00.006+01:00

Het jaagpad langs de Schelde is bij fietsers heel populair. Het is er mooi, maar vooral veilig fietsen. Tussen Eke en Gavere is het wegdek echter zodanig beschadigd dat het er gevaarlijk rijden is geworden. Boomwortels tillen het asfalt op sommige plaatsen tot 10 cm omhoog. Eén moment van onoplettendheid en je hebt er zo gelegen. Deze situatie is al aantal jaren ongewijzigd ondanks verschillende keren meldingen bij de Vlaamse overheid, Administratie Waterwegen en Zeewezen (AWZ).

In plaats van de weg te herstellen staat er nu een bord "wegdek in slechte staat, verplicht af te stappen".

Dat is net hetzelfde alsof men in een buurt waar een seriemoordenaar huishoudt een bord zou plaatsen "Verboden vermoord te worden" in plaats van de dader op sporen.

(en ik ben niet één van die verzuurde burgers !!!!)

Kogel, teerling, Paus, Rook

2009-08-26T22:24:00.005+02:00

De kogel is door de kerk !

Alea iacta est !

Habemus papem !

Er is witte rook !

Na 5 jaar met wisselend succes als bohemien te hebben geflaneerd tussen alle vrije bonden die in Vlaanderen en Wallonië actief zijn (met uitzondering van VWV en OVWF), heb ik eergisteren mijn ja woord gegeven aan het Vedisys team om volgende seizoenen hun rangen te vervolledigen. Voor de outsiders onder jullie: Vedisys is de bijzonder succesrijke ploeg die gerund wordt door sponsor Chris Van Der Straeten en mede bestuurd wordt door zegekoning Ronny Paridaens. In een volgend stukje meer over de uitzonderlijke prestaties van deze renner vroeger en de laatste maanden.

Waarom ik dan toch kies om mij aan te sluiten bij een ploeg en waarom Vedisys?

Vedisys concentreert zich voornamelijk op de c-reeks (waar ik actief ben)
het zijn stuk voor stuk sympathieke mensen
if you can't beat them, join them….
al verlies ik mijn vrijbuitersrol, toch wil ik ook wel eens proeven van het ploegvoordeel van een sterke ploeg
Chris is ook een IT'er
zij vroegen het mij eerst
Vedisys komt over als professioneel gerunde club met een goede ploeggeest
Slabakkende motivatie terug nieuw leven in blazen

Misschien dé gelegenheid om deze blog ook nog eens vanonder het stof te halen ...

www.vedisys.be

www.team-vedisys.be

Winst in Liedekerke !!

2009-06-15T16:56:00.004+02:00

Verslag volgt.

Op het filmpje lijkt het alsof ik een massasprint win, in realiteit zijn Danny De Backer, Ronny Paridaens en ik er in de laatste ronde van onder gemuisd en worden wij ei zo na gegrepen door het peloton.

Met dank aan de mensen van VEDISYS voor het filmpje!!

Klik hier voor filmpje van de koers in Liedekerke (aankomst = doorspoelen naar 2min50)

Van de regen in de drop

2009-06-15T16:50:00.004+02:00

Lochristie, 10 juni, waod C, 12de

Hoewel het vandaag in Hyfte, een gehucht in Lochristie, pijpenstelen regent, is de titel van dit stukje niet letterlijk te nemen. Het gaat namelijk niet goed met mij. Om de altruïsten onder jullie direct gerust te stellen, bedoel ik wel degelijk dat het niet goed zit met prestaties op de fiets, met de rest gaat het prima. Dat ik vorig weekend de aansluiting met de beteren miste schreef ik nog toe aan de “opbouw”. Conditie bestel je immers niet op maat en vereist geduld. Maar in die gestage groei moet wel een lijn merkbaar zijn, en niet, zoals vandaag, weeral een neerwaartse knik vertonen.

Zou ik op de leeftijd zijn gekomen dat “het” niet meer lukt? In de wandelgangen van het koershuishouden wordt 48 jaar nogal eens naar voor geschoven als een scharnierleeftijd. Dit zou de ouderdom zijn waar eenzelfde eenheid aan geleverde trainingsarbeid niet meer resulteert in dezelfde prestaties als voordien. Met andere woorden, je wordt op de fiets een oude vent en je kunt niet meer mee. Maar, ten eerste, ik ben er nog geen 48, verre van, en ten tweede, wat dan te zeggen van Walter, Franky, Patrick, Danny, Kenny, Rudy, Dirk, Ronny en de vele anderen die ouder, sommigen véél ouder, én beter zijn dan ik ?

Welgeteld één keer slaag ik er vandaag in om, in het eerste wedstrijdgedeelte, solo een gat toe te rijden op een aantal vluchters. Bij aankomst daar ben ik enkel nog goed genoeg om stande pede te worden opgenomen in het zeepreventorium voor personen met ernstige luchtwegenaandoeningen in Sint-idesbald. Geen lucht, dus niet genoeg rode bloedlichaampjes met zuurstof naar de spieren, met als gevolg verkrampt zitten op de fiets. Wanneer naam en faam aanstalten maakt om de wedstrijd in een definitieve plooi te gooien, kijk ik ernaar als de klassieke koe naar de al even klassieke elektrische trein.

De rest van de wedstrijd haspel ik af aan trainingstempo. In de sprint voel ik dat ik nog wat over heb en in de laatste 50 meter zou kunnen versnellen, maar ik zit ingesloten. Een enig lichtpuntje in deze sombere avond. Het vreemde is dat, al lijkt het erop dat ik niet meer in het rood kan rijden, ik niet echt moe of kapot huiswaarts keer. Wat is hier aan de hand?

En nog het meest frustrerende van al is niet dat ik “slechts” 12de eindig in plaats van top-5, dan het mentale besef dat het tot voor kort wél lukte om mee de wedstrijden te maken.

Tweemaal nét niet

2009-06-15T16:34:00.002+02:00

Sombeke, 6 juni 2009, VWF C, 4de
Schendelbeke, 7 juni, VWF C, 15de

Twee wedstrijden in twee gemeenten maar met toch een zelfde profiel: Sombeke, gelegen op de flanken van de Durme en Schendelbeke, een deelgemeente van Geraadsbergen waarvan iedere wielertoerist met zin voor aarderijkskunde weet dat dit aan de oevers van de Dender ligt. Niet dat we ons op de Mont Ventoux wanen of dat er zodanig moet worden geklommen dat de triple, de compact of den“28” moest worden boven gehaald, maar toch, de jongens die geen extra kilo's moeten meesleuren zijn hier licht in het voordeel. De uitslag liegt er dan ook niet om: tweemaal mag Danny De Backer, nat gewogen een goede 60 kilogram, zegevieren. Zijn streekgenoot, Ronny Paridaens, en medebezieler van de wedstrijd in Schendelbeke doet daar nog enkele kilo's af. Ik was vandaag met hem een paar keer op stap en ik kan mij perfect inleven in de frustratie van cousteau's als Bernard Thevenet, Hennie Kuiper of Eddy Merckx, niet alleen omdat Lucien Van Impe, zo goed de bergen opreed, dan wel dat het praktisch onmogelijk is om te recuperen in het wiel van zo'n pluimgewicht. Die gasten vangen met name geen wind.

Ik herinner mij dat ik eens dat ik al fietsend van mijn werk terug kwam en in de buurt van Liedekerke een lotgenoot (te herkennen aan het rugzakje) voorbij reed. De man liet zich eerst verrassen, maar kwam na een tijdje toch achter mij aan. Ken je dat gevoel, er komt iemand aansluiten in je wiel, en in plaats van gezellig een babbeltje te slaan, voelt dat in-het-wiel-zitten ongemakkelijk aan, en versnel je. Eens aftasten welke vis er aan je fiets hangt. Haantjes gedrag. Zelfs venten in hun midlife crisis hebben daar last van. Versnellen dus, en nog eens, en nog een tandje groter. Het ventje in mijn wiel wilde maar niet lossen. Tot hijzelf overnam en er zelf nog eens een paar kilometer per uur bij deed. Mijn eerste kennismaking met het fenomeen Paridaens.

Ik was ooit 'ns met vakantie in Limburg toen ik op een zomerse zondagvoormiddag, langs één of andere vaart of kanaal, mij in het wiel zette van een ferme en kleurrijk uitgedoste wielertoerist die mij zonder een blik te gunnen voorbij snelde. Hij op een merkfiets van een paar duizend dollar, ik op een Hollands huurexemplaar, mét kinderstoeltje én Adriaan achterop. Hoe hard de man ook trapte, hij kreeg er mij niet af. Het zou mij verwonderd hebben mocht de brave ziel zijn chique Colnago 's middag in het clublokaal niet aan de haak hebben gehangen. Het aanstekelijke gekir en de luide aanmoedigingen van Adriaan zullen er dan waarschijnlijk teveel zijn aan geweest.

Zaterdag reed ik eenzaam en alleen het gat dicht op de leiders, maar bij aankomst daar, was de hoofdvogel gaan vliegen. Zondag, hetzelfde scenario, alleen had ik bij aankomst in de kopgroep mijn giftigste pijlen al verschoten en kwam ik niet alleen, maar had ik een 10 tal toeschouwers meegebracht. Toen Paridaens, Proost en Briau achter De Backer, De Tant, De Croock, Lievens en Heymans aangingen, zette ik mij bij in de coulissen en aanschouwde het gebeuren van op de eerste rij, in plaats van zelf in het stuk mijn rol op te eisen.

We doen weer mee, voorlopig weliswaar nog voor de ereplaatsen.

(ik doe mijn best om tussen schrijven en posten in vervolg wat minder tijd te laten, kwestie van wat actueel te blijven)

Een knoert van een vreugd

2009-06-10T09:08:00.005+02:00

Beveren, 7 mei 2009, waod C, 18de
Baasrode, 9 mei 2009, vwf C, 1ste
Massemen, 17 mei 2009, waod C, gestopt
Moorsel, 21 mei 2009, vwf C, >10de
Moorsel, 22 mei 2009, vwf C, 12de
De Klinge, 23 mei 2009, vwf C, 13de
Bavegem, 31 mei, vwf C, 9de
IJzendijke, 2 juni 2009, waod C, 9de

Na mijn hardnekkige verkoudheid, de noodzakelijke rust en de mezelf opgelegde driedaagse van Bredene, Mol en Moerzeke met een tussendoortje in Beveren, hoop ik in Baasrode de conditie eindelijk terug te vinden om op een aanvaardbaar niveau mee te koersen. Ook Patrick Van Rentergem is na zijn valpartij opnieuw van de partij en blijkbaar maakt dat iedereen zo blij dat van zodra de man zijn gat opheft het hele peloton prompt met hem wil meerijden. Onder andere door het ontbreken van de noodzakelijke natuurelementen lukt het hem vandaag niet waar hij in het verleden al zo vele malen succesvol in was, met name alleen wegrijden van de groep. En wanneer iedereen waakzaam als een kat op de loer ligt om bij de minste beweging van één renner te reageren, lukt het een vrijbuiter wel eens om in de laatste kilometers van een wedstrijd aan die aandacht te ontsnappen. In Baasrode is die rol voor mij weggelegd. Op zo'n vier kilometers van de finish, terwijl iedereen van Rentergem in het oog houdt, demarreer ik met volle kracht. Ik heb direct 100 meter. Daardoor zaai ik onmiddellijk de twijfel waar elkeen die de groepssprint wenst te ontlopen op hoopt: de sprinters durven niet naar je toe te rijden omdat zij weten dat zij deze inspanning zullen moeten bekopen in de finale en de rest zit te hopen dat honger naar een overwinning bij de mannen met naam en faam groot genoeg is opdat zij alsnog zouden reageren.

Nog vier luttele kilometers te gaan en je hebt honderd meter voorsprong op een plots wakker geschoten achtervolgende bende jonge (en minder jonge) wolven. Daar zit je dan. Begin er maar aan. Op televisie lijkt zoiets simpel. Ik weet wat ik moet doen: die grote molen ronddraaien en de wijzer van de kilometerteller tegen het cijfer 50 proberen te houden. Je hele lijf doet pijn en smeekt om dit beulenwerk te stoppen. Terug ingelopen worden is afgaan als een gieter. Wie honderd meter voorsprong bij elkaar fietst in de laatste kilometers van een wedstrijd en enige klasse heeft , die houdt dat vol tot op de meet. Dat is een klassiek scenario. De grootste losers zijn zij die het lef te hebben om te demarreren, maar in hun overmoed hun gebrek aan talent over het hoofd zien. Terwijl ik de goden om bijstand smeek schieten deze overpeinzingen door mijn hoofd. Alle mogelijke én eervolle ontsnappingsroutes passeren daarna de revue. Steentjes op de weg: in de wedstrijd probeer ik die zoveel mogelijk te ontwijken, nu rijd ik er vol in. Bochten: ik negeer bewust alle wetten van de aerodynamica en mechanica, lap de zo nodige voorzichtigheid aan mijn been (hmm) en alle bochten met een veel te hoge snelheid. Ik zie de krantenkoppen al voor me: “De overwinning lag voor renner A uit G zomaar voor het grijpen, doch op 2 kilometer van de finish (miste die zijn bocht) (reed hij plat) en verdween jammerlijk, maar eervol uit de wedstrijd”.

De beloning volgt echter snel. Het nauwelijks te beschrijven gevoel van geluk tijdens laatste honderden meters koers is de compensatie voor het verschrikkelijke afzien. Dit is de beloning voor alle ellende waar men door moet om deze loutering te bereiken: voor de trainingen door regen en wind, voor het verbijten van de koude en de afschuwelijke ijstenen in de winter, voor al het vroege opstaan op zondagmorgen en het missen van de geur van verse koffie en lekkere ontbijtkoeken, voor het mij ontzetten uit mijn recht op luiheid.

Die enkele luttele seconden van hemelse roes, op weg naar de overwinning, stikkapot en zo leeg als een rietje gereden, daarvoor doe je het voor, al de rest is zeer in pakskens. Die enkele ogenblikken van intens genot, daar teer je de rest van het seizoen op, dit is de brandstof om er de volgende winter opnieuw tegenaan te gaan.

Ware het niet dat ik niet meer zo naïef ben om te geloven dat testosteron volledig verbannen is uit het peloton, ik zou denken dat, wanneer ik de televisiebeelden bekijk van sommige winnaars op het podium, deze nog duidelijke sporen van deze intense blijdschap vertonen. Of zijn dat die moderne zeemvellen die zo zwellen in hun broek?

* ~ * ~* ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~* ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~

Geen weerstand? Te diep geweest? Nog niet voldoende hersteld? Wie zal het zeggen. In elk geval welgeteld 12 uur na mijn overwinning in Baasrode lig ik terug inde lappenmand met koorts. De dagen daarop wissel ik die in voor snot, slingers en hoest. Toch start ik op zondag in Massemen. Eens Wetteraar, altijd Wetteraar. Halverwege staak ik de wedstrijd. Tegen beter weten in start ik in de tijdrit in Moorsel en de dag nadien in het criterium. Het loopt geen meter. Tijdens de wedstrijd in De Klinge rijden de collega's, mij boos aankijkend, in een bocht om mij heen. Zodanig zijn zij geschrokken van mijn hoestbuien en hebben zij schrik besmet te geraken van mijn virussen.

Het kan zo niet meer verder en tegen mijn principes in zoek ik op maandag mijn toevlucht tot de antibiotica.

Een week later, tussen twee bedrijven van Astrid haar communie in, ga ik koersen in Bavegem. De antibiotica kuur is achter de rug maar veel beterschap merk ik nog niet.

Mijn meest recente wedstrijd, dinsdag jongstleden, 2 dagen na het einde van de kuur, vond plaats, net over de grens, in het sfeervolle Ijzendijke. Het lijkt het alsof de hemel langzaam opklaart: de ademhaling verloopt minder stroef verloopt en de benen beginnen soepel te draaien

Het ziet er naar uit dat we gaan er straks in Sombeke (spreek uit: Zombeke) eens een lap gaan op geven!

(de bedoeling was om dit vorige zaterdag te posten)

Laat Tom Boonen met rust, laat Tom Boonen koersen

2009-05-10T09:50:00.007+02:00

Belgenland staat weer op zin kop. Tom Boonen betrapt op het gebruik van cocaïne. So what, zou je denken. Maar neen, de man waar een maand geleden nog heel België voor uit de bol ging en dit honoreerde met een pracht van een prestatie in Parijs-Roubaix, moet weer het met pek overgoten boetekleed aantrekken. Beschimpt, veroordeeld, uitgemaakt, en, op de koop toe door zijn werkgever geschorst.

Even de feiten. Op 27 april, 10 dagen na zijn deelname aan de laatste klassieker van het voorseizoen, gaat Boonen met enkele kompanen op stap om het stressy voorjaar van zich af te schudden. Sommige renners doen dit door met hun vrouw en kind ‘ns naar Plopsaland te gaan, anderen gooien zich veertien dagen in de zoetigheid of de vettigheid. Tom Boonen kiest ervoor om zich ‘ns te pletter te drinken en daarbij wat cocaïne te snuiven. De boog kan niet altijd gespannen staan en uiteindelijk doet hij 2 maal per jaar niets meer dan zichzelf ‘ns trakteren op iets waar veel van zijn leeftijdsgenoten zich wekelijks van bedienen.

De essentie is dat Tom Boonen, buiten competitie, gebruik maakte van een middel dat geenszins prestatiebevorderend is! Behalve misschien dat men zich vragen kan stellen naar de opportuniteit van dergelijk gebruik als topsporter, zie ik hier echt niet wat het probleem is. Laat bij wijze van spreken een coureur stomdronken zijn tijdens een controle in de tour de France, er is geen vuiltje aan de lucht, maar laat iemand, buiten competitie, tijdens een avondje uit, betrappen op een andere, maar soortgelijke drug, cocaïne, en de wereld is te klein. Twee maten en gewichten.

Als het waar is dat in middens, van chirurgen, advocaten, topkoks en bedrijfsleiders bij de minste prestatie het witte spul even vanzelfsprekend naar binnen wordt gewerkt, dan een asprine tegen de hoofdpijn - en dat wel degelijk tijdens de uitoefening van hun job, en dus competitie vervalsend ten opzicht van andere chirurgen, advocaten, topkoks en bedrijfsleiders - begrijp ik totaal niet waarom een sporter tussen twee competitie helften door niet het recht heeft om zich te bedienen van dezelfde drug om zich eens te ontspannen.

België gaat slecht om met zijn kampioenen. Ik vraag mij af of de daad van die pipo van het Ministerie van Sport van de Vlaamse Gemeenschap, die eind april beslist heeft om Boonen te gaan controleren op het gebruik van cocaïne, niet immoreler is dan de gebruiker zelf. Die man of vrouw kan dan misschien nog wel handelen binnen een wettelijk kader, hoe pervers moet men niet zijn om iemand buiten de competitie te gaan controleren op substanties die niet prestatiebevorderend zijn. Al stel ik mij wat dat betreft toch vragen of dit orgaan daar wel bevoegd voor is. Kan, met name een orgaan van de Vlaamse Gemeenschap controleren op het gebruik van cocaïne, is dit geen politionele bevoegdheid en/of schendt men hier niet een of andere privacy wet?

Juridisch is het natuurlijk een andere zaak. Gebruik van cocaïne is bij nader order nog steeds wettelijk verboden en Boonen heeft voor dezelfde feiten vorige jaar al opschorting van straf gekregen. Een effectieve straf zit er deze keer wel degelijk is. Maar laat ons in ’s hemelsnaam deze twee zaken strikt uit elkaar houden: dat het gerecht Boonen een straf geeft, akkoord, maar laat die jongen morgen alstublieft zijn werk doen: fietsen en ritten winnen in de ronde van Frankrijk!

Wederopreden (een weekend afzien gelijk de beesten)

2009-05-09T21:30:00.005+02:00

Vrijdag 1 mei 2009, Bredene, lft B, 3de
Zaterdag 2 mei 2009, Mol-Wezel, waod C, 2de
Zondag 3 mei 2009, Moerzeke, vwf C, peloton

Zondag namiddag, Moerzeke, 15.04 uur. Mijn bobijntje is af. Het reservoir is leeg. Ik heb net een alles of niets demarrage geplaatst om mee te glippen met vier vluchtelingen richting potentiële overwinning, maar het peloton gunt ons die vrijheid niet en sluit alweer aan. Net zoals daarnet, toen ik samen met de latere winnaar (dik verdiend) een kleine ronde het peloton voor bleef. Met mijn huidige conditie is dit al meer dan ik eigenlijk aankan en ik besluit om de resterende 2 toeren in de buik van de groep te fietsen.

Een dag eerder, Mol-Wezel (wat is het toch heerlijk losrijden in de Kempen). Ook hier zie ik de eerste twee ronden af gelijk de beesten. Dat is ook best voorspelbaar, wanneer je als organisator, de twee groepen laat vertrekken met slechts 30” tijd daartussen. Ei zo na slagen wij er als CD’s in om - door twee ronden op de tabellen te zetten van meer dan 50 km per uur - aan te sluiten bij het jonge geweld van de AB's. Gelukkig voor het goede verloop van de wedstrijd gebeurt dat niet, want duidelijke richtlijnen van wat dan gebeuren moet, zijn er niet.

Meer dan een figurantenrol zit er niet in, en als ik dan al eens overmoedig mee spring voel ik rap dat het mij nog aan kracht ontbreekt om waardig op kop te rijden. Op de koop toe heb ik mijn drinkbus vergeten. De hele wedstrijd lang worstel ik met de vraag of ik die niet heb laten staan op het dak van mijn wagen, of, erger nog, ik mijn auto überhaupt wel heb afgesloten en deze niet met open kofferdeksel heb achter gelaten. Mocht ik er niet rotsvast van overtuigd zijn dat ik deze training na 3 weken inactiviteit wel degelijk nodig heb, ik staakte de wedstrijd. Veel strijdlust is er dus niet aanwezig wanneer ik besluit toch mee te doen in de massasprint voor een ereplaats. Vooral de lange, brede aankomstlijn, waar ik niet moet wriemelen om vooraan te geraken, geeft de doorslag. Het is heerlijk lange harde sprint, waarbij we met tweeën lichtjes afgescheiden over de aankomst lijn rijden. Het verschil tussen mij een mijn opponent is slechts een paar centimeters. Wanneer wij beiden hijgend uitbollen, steekt die heel zelfvoldaan de armen in de lucht. Pas dan valt mijn euro. Wij hadden verdomme gesprint voor de eerste plaats!!! Ik wist dat er een man of vier, vijf in geslaagd was om halfweg wedstrijd het hazenpad te kiezen, maar wist ik veel dat dit allen D-renners waren. Ik mocht hier nooit hebben verloren. Iedereen die al eens op een koersfiets heeft gezeten weet dat er een hemelsbreed verschil is tussen een sprint voor de eerste plaats of een sprint voor pakweg de vijfde plaats. De motivatie waarmee je aanzet voor de overwinning is zo scherp dat je enkel al door je mentale kracht 2 kilometer per uur sneller sprint.

Wanneer ik later op de avond de foto’s bekijk van Karel Andries – die een mooie weergave geven van de sprint - ben ik nog meer ontgoocheld. Daarop is niet echt op te maken is wie er eerst de finish overschrijdt. Komt daar nog bij dat André, de technicus, er niet in slaagde om de beelden te reproduceren van de camera op de aankomstlijn. Balen.

Op vrijdag we zijn te gast in Bredene, bij de LFT. Communie foto kiekjes maken aan zee combineren met een namiddagje koersen. Het nuttige aan het aangename paren, heet dat. Veel jongens van de OVWF aanwezig. Ook zij weten wat vlammen is. Tegen mijn principes in heb ik besloten tijdens het verlengde weekend de conditie aan te scherpen door drie wedstrijden na elkaar te rijden.

De eerste van de drie koersen, hier in Bredene, zou in principe de gemakkelijkste moeten zijn, want de benen zijn nog fris. Dat valt flink tegen. Veel wind, wat zou je willen aan zee, dus is het “kantjes af rijden” geblazen. Kent u de Kathleen-Van-Den-Brempt-fietspositie? Fiets goed rechthouden, tegen hoge snelheid op een millimeter van de boord van de weg het wiel van je voorganger trachten te houden. Om toch enigszins in te schatten waar je rijdt, houd je het kopje zo scheef mogelijk ten opzicht van je lijf. Is er veel wind en kan je het met een paar hardrijders op een akkoordje gooien? Doe dan het volgend: zoek op het parcours een weg waar de wind hard schuin op de kop blaast. Kies de breedte van de baan uit in functie van de hoeveelheid renners waarmee je de rest van de koers vooraan wenst te blijven fietsen. Vorm met een paar straffe coureurs een waaier, geef vol gas en draai in de waaier goed rond. Degenen die niet in de waaier zitten hebben pech, rijden quasi vol in de wind en mogen Kathleen-Van-Den-Brempt’ten zoveel ze willen, lossen zullen ze.

À propos, alles blijft samen, ik word derde in de sprint.

Relaas sprint Mol-Wezel

Zeg nu zelf: lijkt het niet een beetje alsof ik win?

Foto's Moerzeke (met dank aan Dirk Van Bellegem)

Peloton op sleeptouw

Met vier man weg

Met latere winnaar op stap

Fietsen Van Landeghem, Sint-Gillis-Waas

2009-05-04T22:58:00.001+02:00

Zaterdag 25 april 2009, Davitamon Classic.

Een jaar of vijf, zes moet het geleden zijn dat ik nog eens deelnam aan een grote toertocht. Vóór die periode stonden quasi al mijn zomerweekends in het teken van het wat men gemakkelijkheidhalve catalogiseert onder de term “wielertoerisme”. Noem een - in België georganiseerde - toertocht op, of ik heb eraan deelgenomen. Het verschil tussen wielertoeristen en “echte” coureurs was in die tijd heel simpel: coureurs schoren hun benen en toeristen reden op tweedehands fietsen waarvan zij dachten dat de middenbuis diende om hun buikje op te laten rusten. Je kon er gif van op innemen dat gasten die ons pad kruisten gezeten op een glanzende, geöliede bolide, die de pedalen ronddraaiden met een koppel geschoren benen, verdwaalde coureurs waren van de waod (ik vraag mij af of de vwf toen al bestond) of “liefhebbers”, zoals de renners van de Elite Zonder Contract toen heetten.

Is dat anno 2009 eventjes anders! De paar duizend cyclosportieven (ik gebruik vanaf nu nooit meer de pejoratieve term “wielertoerist”) die op het appel verschijnen in Nazareth, bij Deinze, zijn allen, op een paar uitzonderingen na, goed getrainde atleten op tweewielers die in een prof-peloton niet zouden misstaan. Kaders in aluminium? In de minderheid! Carbon, al wat de klok slaat. Ik merk topgroepen als Sram Red, Campa Record en de Dura Aces van Shimano afgemonteerd op blinkende frames van Trek, Specialiazed, of Cervélo’s en wielen van Zipp of de dure Mavic Cosmic’s.

150 km freewheelen? Vergeet het! Het eerste anderhalf uur rijden wij in het wiel van een onbekende soldaat die met de wind op de kop en zonder aflossing ons door de Vlaamse Ardennen piloteert richting Ronse. Niet dat ik niet wil overnemen, maar wel niet tegen het tempo dat die jonge man er op na houdt, uit schrik om op het eind suikers te kort te komen. Op mijn trainingstochtjes overschrijd ik immers zelden de 75 kilometer en dat is exact de helft van wat hier vandaag moet worden afgelegd.

Onze locomotief parkeert zich na 50 kilometer plots in een trager rijdend groepje (maten gevonden? Poer op?) en Kris, mijn broer, en ik verdelen de rest van de kilometers en de 14 hellingen onder ons beiden om aan te komen met een gemiddelde snelheid van om en bij de 34 km per uur. Is het vanwege het niet in de benen hebben van de afstand, is het de virale infectie die nog in mijn lijf hangt, feit is dat er weinig koersen zijn dat mijn benen zo kapot aanvoelen dat vandaag.

Toch ben ik blij met de beslissing nog eens te hebben deelgenomen aan een toertocht. Om de duur wordt het wekelijkse koersen immers ook maar monotoon, zowel wat betreft beleving als op het gebied van variatie. Ik heb genoten van het prachtige landschap, de perfecte organisatie, de ambiance van het samen fietsen, het goede weer, …

Voor herhaling vatbaar.

En van de dappere soldaat vol opofferingsgezindheid herinner ik mij tot op heden niets anders dan de tekst van de publiciteit op zijn koersbroek waar ik gedurende meer dan een uur heb op zitten staren: “Fietsen van Landeghem – Sint-Gillis-Waas”. Geen naam, geen gezicht, geen stem.

Opa’s aan de top

2009-04-22T10:09:00.009+02:00

Zaterdag 11 april 2009, Ertvelde, waod C, 8de
Maandag 13 apri 2009, Ternat, vwf C, peloton

Zaterdag de beslissende vlucht gemist in Ertvelde (waod). Maandag in Ternat (vwf) er in duo wel in geslaagd drie kwart van een ronde het peloton voor te blijven. Dat zijn de twee belangrijkste feiten van mijn twee jongste koersdagen. In de eerste koers viel het op het einde nog wat uiteen en, als ik mij niet vergis, werd ik 8de. Zondag was het een bijna-massasprint waar ik niet genoeg vooraan geplaatst zat om mee te tellen voor een top tien plaats. Een koersweekend zoals er 12 in een dozijn zijn, zal u denken. Het gaat vervelen, weet ik, maar stop toch maar niet met lezen.

Je moet met name ‘ns goed op de details letten en vooral op de inhoud van de haakjes in wat nu volgt. Zaterdag werd het peloton eerst murm gereden en vervolgens uiteengereten door Franky Van Oyen (47 jaar). De enige die middels een splijtende demarrage Franky nog bij kon benen was Walter De Veerman (47 jaar). Maandag was er weer een pak volk aanwezig in de categorie C van de vwf. Hoe meer volk, hoe meer vreugd, maar ook hoe moeilijker het is om van de groep weg te rijden. Slechts 1 renner slaagt daar wonderwel in, Ronny Paridaens (52 jaar), een lichtgewicht met Willy Teirlinck jus in de benen. Van op de tweede rij zie ik hoe de rest van de quasi nog voltallige meute zich, al jagend op Paridaens, als een bende gekken naar beneden stort richting downtown Ternat en zich als wild water de laatste 500 meter door twee bochten van 120°gooit. Daar zullen alleen de “jonge” gasten zich hebben durven aan wagen, denk ik dan, terwijl ik hijgend over de meet bol. Met verbazing stel ik later op de namiddag vast dat plaatsen twee en drie respectievelijk naar Alain De Norre (50 jaar) en Patrick Van Renterghem (59 jaar) gaan. Een podium met een gemiddelde leeftijd van 54 jaar. De Wedstrijd die volgt, de B reeks dus, waar nog een tandje groter wordt gereden en waar nog wat meer jongeren starten wordt volledig gedomineerd door topatleet en kampfzwein Rudy Thomas (50 jaar), allround klasbak Kenny De Maerteleire ( 48 jaar), de man die je een plezier doet door hem in de polders tegenwind een uur op de grote plateau te laten rijden, Dirk De Bondt (49 jaar) en last but not least spurtbom Dirk Van Hove (51 jaar).
Voor de volledigheid vertel ik je er nog bij dat een paar dagen later de wedstrijd van de Elite Zonder Contract in Belsele werd gewonnen door Patrick Cocquyt (49 jaar) en mede werd gekleurd door onze super Franky Van Oyen (47 jaar).

Je hebt het al door: ik( 45 jaar) ben een ukkie, een junior, een pummel die net de kop komt opsteken aan het koersfirmament, ja, ik heb nog een hele grote toekomst voor mij, ik ben namelijk nog niet volledig op mijn sterkst als renner, ik moet nog groeien, ik heb nog progressiemarge, haha, nog veel melk drinken en mijn beste jaren moeten nog komen !!!!!

Patrick Coucuyt in Belsele

Patrick Van Renterghem

Franky Van Oyen

Dirk Van Hove

Rudy Thomas

Kenny De Maerteleire

Walter De Veerman

Dirk De Bondt

Alain De Norre

Geen koers dit weekend

2009-04-17T18:26:00.001+02:00

De vraag is niet of, alleen wanneer.

Ik heb het weer zitten, het is elk voorjaar hetzelfde liedje. Wanneer de vorm enig niveau haalt, word ik terug tegen de draad gekieperd met een soort griep. Mijn keel voelt dan aan als schuurpapier, mijn amandelen zwellen, ik lig te beven als een rietje in mijn bed, mijn longen voelen aan alsof ik een pakje Richmond filter heb opgesmoord. Een vod ben ik. M aar bovenal is er op een dergelijk moment iets aan de hand met mijn benen: die tintelen en doen pijn alsof ik de Mont Ventoux heb opgefietst met op een 53/12.

Ik vraag mij af: ben ik de enige die dat elk jaar moet doormaken, en vanwaar toch die pijn in de benen?

Iedereen vroeg in vorm

2009-04-17T17:21:00.004+02:00

Wieze, 29 maart, waod Cat C
3de

Ik zal het maar direct bekennen: vroeger durfde ik al eens een lezersbriefje naar de krant te plegen. Zo ook in het jaar 1994(???). Tot dan werd de “officiële” versie van de ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen op een parcours gereden dat uitgetekend was met veel respect voor het originele, maar dat niet noodzakelijkerwijs letterlijk volgde. Zo was Freddy De Geest journalist bij het Nieuwsblad en café-uitbater van de Parking in Massemen er in geslaagd om de Ronde voor wielertoeristen een aantal jaren te laten vertrekken en aankomen in zijn gemeente. Ook de datum waarop het evenement plaatsvond was niet zoals vandaag, de dag voor de grote ronde, maar ergens einde mei. Ik die tijd voetbalde ik, nou ja, iets wat er op geleek, maar met een sterke derde helft, nog bij de legendarische Jungleboys. Het combineren van fietsen en voetballen leek mij toen een onmogelijke zaak en aangezien de voetbalcompetitie tot half april duurde, had ik benevens het koude weer niet meer argumenten nodig om de fietstraining pas te starten nadat de voetbalschoenen voor een paar maanden aan de haak waren gehangen. Dat volstond in die tijd om net genoeg in conditie te zijn om einde mei de 270 kilometers over de kasseien en hellingen van de Ronde af te haspelen. Grote commotie en colère bij ondergetekende wanneer de bobo's van Het Nieuwsblad beslisten om de Ronde voor wielertoeristen de dag voor de echte Ronde, begin April dus, te organiseren. “Wat dachten jullie wel, moeten wij nu ook naar de Ronde van de Middellandse zee trekken om in vorm te komen”, fulmineerde ik in die tijd in een vlammende lezersbrief naar de krant.

Ondertussen weten we wel beter.

Primo. De beslissing om de Ronde voor wielertoeristen en deze voor de profs op één weekend te houden is een van de betere ingevingen geweest van de organisatoren. Het Ronde weekend was daar nogmaals het bewijs van. Het was weer een van de hoogtepunten van het jaar voor fietsend Vlaanderen, honderdduizenden mensen waren terug op de been en op de fiets. Enthousiasmerend, volksverheffend. Wat dat wielrennen al niet teweeg brengt in Vlaanderen. Een tip als voorbeeld: de filmpjes op de site van Kwets, het meest hippe maandblad van Wetteren en omstreken (www.kwets.be)

Secondo. Mits de geschikte kledij kan er ook in de wintermaanden serieus kan worden getraind, u moet in de maanden Januari en Februari maar eens meerijden met “den Admiral” van Destelbergen.

Zo kan het dan gebeuren dat iedereen zijn vorm zodanig is aangescherpt dat in een voorjaarswedstrijd op 29 maart een hele koers lang gebeukt en aangevallen wordt, maar het peloton niet uiteen te rijten valt (over de heisa met het aansluiten van de AB groep zullen we het later nog wel eens hebben). Chapeau voor Marc Borghgraef en Peter Mol, die de laatste ronde er toch in slaagden op hun kousenvoeten van ons weg te rijden, daar waar het er alle schijn van weg had te zullen af stevenen op een groepssprint.

Wieze, reeds tweemaal mocht ik je omhelzen, een derde keer zat er vandaag niet in.

Renners graven eigen graf

2009-04-08T17:37:00.001+02:00

Een paar jaren geleden was ik op een of andere koers eens in gesprek geraakt met de voorzitter van een ter ziele gegane bond waarvan ik mij de naam niet meer herinner. De modus operandi van deze bond situeerde zich op de grens van Limburg met Wallonië. Op de vraag naar de oorzaak van het faillissement antwoordde de man mij dat er geen interesse meer was van de organiserende cafés omdat voor hen het sop de kool niet meer waard was. Benevens tappen, kan een cafébaas namelijk ook goed rekenen. Renners bleven niet meer plakken, de cafébazen verdienden er niets meer aan, behalve veel last, en zegden hun toezegging voor het volgende jaar op.

Twee weken terug was ik na de koers in Wieze als één van de eersten in het café waar de prijsuitreiking plaatsvond en installeerde ik mij in gezelschap van een ferme Trappist achter het tafeltje van de officials. Het kan zijn dat ik van tegenwoordig traag drink, feit was alleszins dat nog voor mijn glas leeg was, alle renners van de reeksen A, B, C en D waren gepasseerd, en dat er in het belendende cafézaaltje waar de uitreiking plaats vond nog héél veel plaats was en dat de verweesde cafébaas er met zijn werkloze garcons gerust een spelletje kon kaarten.

Vandaar mijn oproep:

Beste renners, wanneer jullie zich gaan inschrijven en/of om jullie prijs gaan, is het toch niet zó moeilijk om tenminste één consumptie te nuttigen. Ik weet dat jullie allen semiprofessionals zijn, dat het crisis is en dat den drank niet goedkoop is, maar is het jullie nog niet opgevallen dat er – vergelijking met een paar jaren terug – heel wat minder koersen worden georganiseerd? Ik krijg het met moeite uit mijn toetsenbord, maar: drink desnoods een colaatje!

Beste organisatoren, schaf het vaste rugnummer terug af, dan hebben de renners die geen prijs hebben geen andere keus dan het café binnen te komen, en wie weet, voelen zij zich dan moreel wel verplicht iets te drinken.

Hubris in Henegouwen

2009-04-08T12:00:00.005+02:00

Familleureux, 4 april, Amicale 2000 Cat C.
2de

Nog een drietal kilometer. De gebruikelijke schermutselingen in de laatste 2 ronden zijn uitgebleven. We draaien al 7 à 8 toeren goed rond in de kopgroep. Blijkbaar vertrouwt elk van ons op zijn sprint. Ook ik. Een massasprint winnen zit er vooralsnog niet in, maar het straks afmaken in een sprint met vijf, dat moet lukken. Joseph Devits is de enige die ik in het oog houd. Daar gaat nummer 76 op het laatste stukje vals plat. Niemand reageert. Ik aarzel ook even, maar zet toch de achtervolging in. Devits brengt de groep weer samen. Ja, lap, het is hier weer van dattum, iedereen mag winnen behalve ik dus, de indringer, de nieuwkomer, het trieste lot van elke nieuwkomer. Wat kan het mij schelen, mijn plan is toch om iedere ontsnapte te gaan halen en het dan af te maken in de sprint. Door het manoeuvre heb ik wel de koppositie opgedrongen gekregen. Even ga ik kort in de remmen. Haha, Devits op kop, ik in derde positie. Tussen ons zit Rudy Berwart. De wind blaast schuin links op ons in, waardoor we helemaal rechts van de weg fietsen. Devits laat net genoeg plaats in een mini waaier zodat Berwart in een zetel zit. Nog 250 meter. Devits zet aan, ik counter onmiddellijk langs links, pal in de wind, ik heb geen andere keuze. Ik ga er gemakkelijk over, de overwinning lonkt 100 meter verder. Verdomme, die Dewart komt langs rechts opzetten, ik schakel naar de elf, een kleine hapering, ik pers er alles uit en roep de goden om bijstand. Quasi tegelijkertijd gooien wij ons met onze fietsen over de meet. Ik voel dat ik geklopt ben, groot zal het verschil niet zijn, misschien tien centimeter, genoeg om te beslissen over winst en verlies.

Wat hebben wij geleerd vandaag?

Eén. Wacht niet om zelf eens aan te vallen en stel niet altijd uw vertrouwen op de sprint.

Twee. Neem direct over bij het remonteren van de enige aanval die naam waardig in de laatste kilometers.

Drie. Doe de deur dicht als je in de sprint voelt dat er iemand langszij komt.

Waarom gingen we naar Familleureux?

A. Deze week 2 keer serieus blijven blutsen en daarom geen zelfvertrouwen om het tegen toppers als Franky, Walter of Patrick op te nemen. Hier kan ik zonder gêne afgaan.

B. Deboosere voorspelt voor de namiddag regen, hier wordt gestart om 13 uur. Waod startte pas om 16 uur.

C. Google Maps (the best there is!) gaf aan dat Familleureux slechts 10 minuten verder rijden was dan Malderen, waar VWF reed.

Zodoende…

Ah. Nog dit. De terugreis al sightseeing en autostradeloos afgelegd, en gepasseerd in Enghien (Edingen), en gemerkt dat de straat- en gemeentenamen tweetalig waren. Inderdaad, één van de vier Franstalige gemeenten met faciliteiten voor Vlamingen. Wie kent de andere drie?

Patrick Van Renterghem nog steeds de beste

2009-03-27T20:03:00.001+01:00

Puurs, zondag 22 maart 2009, VWF Cat C.
10de

Bijna 60 jaar en tegen de wind in na 2 ronden wedstrijd wegrijden van een peloton van om en bij de 100 man en dit tot op de streep volhouden, ondanks de – weliswaar laat ingezette – achtervolging van zeven van de betere renners. Dat is wat de ouderdomsdeken, van de VWF Categorie C, Patrick Van Renterghem, zondag presteerde in Puurs. Hoed af! De jus in de eigen benen lieten het, in tegenstelling tot de dag ervoor, wat afweten, want ik geraakte niet verder dan het tweede achtervolgende groepje waar ik eindigde net voor – jawel – Eddy Merckx (waarschijnlijk de meest geciteerde renner in alle VWF wielerblogs en voor alle duidelijkheid niet dé Eddy Merckx, maar een 20 jaar jongere versie – ik ga proberen om zoveel mogelijk flauwe grapjes hieromtrent te vermijden, het moet al erg genoeg zijn voor die gast).

Conclusie van het weekend: misschien is het op mijn leeftijd niet meer echt aangewezen om twee dagen na elkaar te gaan koersen. Als vrouw en kind dàt maar niet lezen...

Adriaan wint de Tour de France

2009-03-25T21:17:00.006+01:00

By Bart De Schampheleire

[Bart De Schampheleire is een gerenommeerd freelance journalist die schrijft voor onder andere Grinta, Wielerrevue, Fiets, en Motoren en toerisme. Hij ruilde zijn passie voor de fiets een paar jaar geleden in voor een passie voor de moto]

Damme Duo Classics, editie 2008

Arie De Moor is een eerlijk man, maar die eerlijkheid is soms hard om dragen voor zijn medemens. Vrijdagmiddag, rond een uur of twee. Arie De Moor aan de lijn. ,,Ik heb al half België gebeld op zoek naar een ploegmaat voor een koppeltijdrit morgen in Damme. Mijn vaste ploegmaat heeft afgezegd en nu zoek ik iemand anders. Geen conditie? Het is maar twaalf kilometer, dat kan geen probleem zijn voor jou.’’ Dat hij mij pas belt nadat hij al half België heeft gevraagd maakt twee dingen duidelijk. 1) Iedereen weet inmiddels dat ik totaal uit conditie ben en dus geen goede maat ben om een koppeltijdrit mee te rijden. Dat wist ik zelf ook al, maar Arie maakt dat nu pijnlijk duidelijk. 2) Dat half België geen zin heeft om met Arie De Moor twaalf kilometer tegen de klok te rijden zegt zeer veel over de snelheid waarmee Arie fietst. Soit, ik heb voor het weekend nog maar één stommiteit gepland (een uithoudings motorcross van vier uur in de Ardennen op zondag) en mijn zaterdag is nog vrij, daar kan dus nog een stommiteit bij.

En wat voor één. Zonder conditie 11,2 kilometer in het wiel hangen bij iemand die wekelijks koerst is je reinste zelfmoord. Na amper vijfhonderd meter zie ik al 49,7 kilometer per uur op het schermpje van mijn fietscomputer staan, voor de rest van de rit kijk ik er niet meer naar. Hebt u trouwens al opgemerkt dat ik achthonderd meter op kop heb gereden in deze tijdrit? Twee keer was het de bedoeling, al zakte het tempo met mij op kop zodanig snel dat Arie ogenblikkelijk en volledig terecht weer de leiding nam. Dat Arie met veel verve de laatste bocht compleet miste omdat hij de fotografe van heel dichtbij wou gaan bekijken gaf mij wel lekker de mogelijkheid om als eerste over de finish te komen en het publiek op die manier de indruk te geven dat ik ook mijn deel van het kopwerk had gedaan. Héhé, lekker niet. Tot laat ’s avonds brandden mijn longen en aan het gevoel van geschoren benen moet ik twee dagen na de tijdrit nog altijd wennen. Heeft u trouwens een idee hoe ze je op een motorcross bekijken als je je aan je bestelwagen omkleedt en twee melkwitte, HAARLOZE benen te voorschijn tovert? Ook het motorcross was trouwens een calvarietocht zodat ik er nu als een hoopje uitgebluste sportieve ellende bij zit.

Toch zijn er vier lichtpunten in mijn bestaan. 1) Omdat ik dit stukje bij mekaar pen kan Arie niks anders dan zijn blog terug opstarten. 2) Ik heb dit weekend weer het zalige gevoel van sportieve pijn mogen ervaren en ben van plan om me daar zo snel mogelijk weer aan over te geven. 3) Volgend jaar doe ik weer mee aan de koppeltijdrit in Damme. Beter getraind en sneller dan ooit tevoren. 4) Vermoedelijk in 2032 wint Adriaan De Moor de Tour de France. Dan is het broekventje van nu een jaar of 28 en dus op zijn sterkst om zijn grote kinderdroom te verwezenlijken. Ik zal supporteren en de blog van zijn pa zal massa’s fans lokken. De toekomst ziet er goed uit.

Bart De Schampheleire

Geklist in Henegouwen

2009-03-25T09:55:00.006+01:00

Callenelle, zaterdag, 21 maart 2009, Amicale 2000 du Hainaut, Cat. C 2de

Verandering van spijs doet eten. Daarom zal ik dit jaar wat meer gaan koersen bij onze Waalse vrienden van de Amical Cycliste du Hainaut 2000. Een kennismaking met een nieuwe wielerbond, dat is zoals met de meeste nieuwe ontmoetingen, dat klikt onmiddellijk of dat botst. Vorig jaar was dat, eerst schuchter, maar daarna was het liefde op het eerste gezicht: de parcours zijn mooi, de wegen breed en verkeersluw, de mensen zijn er gezellig en gemoedelijk en het ligt allemaal slechts op een uurtje rijden van Gent. (Bij gelegenheid zal ik eens een SWOT analyse maken van de verschillende bonden waar ik al heb gereden. Een SWOT analyse is niets meer dan een marketing buzz woordje om “eens een klapken te doen” over een bepaald onderwerp. Later meer).

Zaterdag jongstleden was het verzamelen geblazen in Callenelle, een piepklein dorpje bij het piepklein stadje Peruwelz, ten huize van “Mamy”, een lokale cafébazin die zeven koersen organiseert per jaar en daar zelfs de lokale pers mee haalt. Redelijk wat wind en halfweg de koers met een man of 15 voorop geraakt, waarvan er op 2 ronden van het einde nog 7 of 8 overbleven (waaronder Mark Borghgraef en Ivan Wulffaert, die ook waren afgezakt naar hier). In de sprint van dit uitgedunde kopgroepje werd ik tweede, nadat ik eerst professioneel was opzij gezet door Christophe Briau, die op die manier de weg vrijmaakte voor Jos Devidst. En ik ben er zelf niet boos om, dergelijke spontane solidariteit, zelfs over ploeggrenzen heen, gebeurt nu eenmaal in elke bond wanneer het wekelijkse onderonsje van de autochtone renners vergald dreigt te worden door een nobele onbekende uit Gontrode.

Links: Mark Borghgraef, Ik, ?, Josepgh Devidts (trui kampioen van België)

Belofte maakt schuld

2009-03-25T09:21:00.002+01:00

Het streelde wel degelijk mijn ijdelheid, wanneer mensen mij het afgelopen anderhalf jaar kwamen vragen wanneer ik deze blog terug zou heropstarten (al kan het ook goed zijn dat dat telkens louter een beleefdheidsvraagje betrof om een gênante stilte te doorbreken bij gebrek aan interessant gespreksonderwerp). Maar toch. Ik antwoordde dan steeds dat ik dit blog nieuw leven zou inblazen van zodra ik in het seizoen 2009 de eerste overwinning boekte. En daar ik mijn ambities wat dat betreft serieus had teruggeschroefd, was ik er vrijwel zeker van het gezaag en de blog-‘verplichting’ een tijdje te kunnen uitstellen. Quod non. Op zondag 1 maart had ik al prijs, de eerste dan nog, met excuses voor de flauwe woordspeling, in Ville Pommeroeul. Later misschien meer daarover in een wervelend verslag, alsook waarom ik dit jaar meer dan normaliter zou kunnen worden verondersteld zal gaan koersen in Henegouwen.

Na anderhalf jaar windstilte...

2009-03-21T21:52:00.013+01:00

Na anderhalf jaar windstilte krijg ik terug goesting om mijn diepste zielenroerselen bloot te leggen in mijn blog. Al vraag ik mij wel af waarom? Vanwaar halen die miljoenen bloggers de motivatie vandaan halen om zo goed als dagelijks een inspanning te leveren die bijlange niet opweegt tegen de appreciatie die men daarvoor krijgt, laat staan dat men er voor vergoed zou worden of zo. Op enkele uitzonderingen na worden de meeste blogs met moeite gelezen. Is dat puur liefhebberij of tijdverdrijf? Ijdelheid? Willen wij een vermeend schrijftalent etaleren? Of is het eerder het willen uitschreeuwen naar de wereld toe dat die onbenullig ik die wij zijn, er toch toe doet, dat wij willen dat wat voor ons het leven uitmaakt echt wel telt en dat wat wij ondernemen, wij op een of andere manier belangrijk vinden en willen dat de rest van de planeet dat ook vindt? Emotioneel exhibitionisme.

Anderzijds heeft het "bloggen" ook "het schrijven" en "publiceren", dat vroeger was voorbehouden voor de elite, veel laagdrempeliger gemaakt en ik geef toe dat ik wekelijks uitkijk naar de sappige artikeltjes van mijn mede-courreurs. Of daar dan al dan niet veel taalfouten instaan of niet volgens de stijlregels van de proza zijn opgesteld doet hier volstrekt niet ter zake. De teksten komen récht uit het hart en maken deel uit van de volkskunst van de 21ste eeuw.

Een stapje verder in het zichzelf blootgeven, en volledig in het verlengde van de blog is Facebook, een zogenaamd sociaal netwerk dat dagelijks duizenden nieuwe gebruikers registreert. Daar waar wij vroeger op goed geluk op café gingen om eventueel een vriend of een kennis te ontmoeten (maar meestal onze tijd verdeden aan enkele ongevraagde tooghangers) hebben Facebookers nu gemiddeld meer dan 100 vrienden, vrienden waar zij soms meer van weten dan van hun eigen partner. Menig sociologen hebben al hun hersenen gepijnigd naar het waarom van het succes van netwerken zoals Facebook of Netlog. Ik denk dat dit een product is van moderniteit, waar alles gerichter, sneller en efficiënter moet verlopen, ook de vriendschappen.

Naast het heropstarten van mijn blog ga ik dus ook een Facebook account openen en ik zal jullie berichten over hoe ik dit ervaar en of deze technologie even fantastisch is als het pretendeert te zijn. Ik ben benieuwd of ik mij erger om mijn anonieme Internet cocon te hebben verlaten en om de vijf lappen te worden aangemaand om naar Facebook te surfen om te antwoorden op berichtjes van al dan niet echte vrienden. Momenteel ben ik jongensachtig enthousiast om met dit nieuwe speeltje aan de slag te gaan en ben ik benieuwd wie daar allemaal te ontmoeten.

Tot later.
Arie.

crtl-alt-del

2007-07-01T23:15:00.000+02:00

Morgen meer nieuws...

Kloten

2007-06-30T01:37:00.000+02:00

Schoondijke (NL), WAOD C, Vrijdag 29 juni, 19.30 u

Klote koers, klote weblog, klote coureurs, klote dag.

Zondag in Massemen maak ik nog een uitzondering, maar dan hang ik mijn klote koersvelo defintief aan de klote haak (*).

Het hangt mijn kloten uit. Ik doe en laat er alles voor. Moe gekloot in dat klote Brussel train ik mij 's avonds de kloten uit mijn klote lijf op die klote tweewieler in klote weer. Met het gedacht dat de kloten de vorm te pakken hebben, schuif ik ik 75 klote kilometers aan in een klote file, noordwaarts, naar het land van de grootste klootzakken, om mij daar in de klote wind zó klote belachelijk te laten maken dat mijn kloten van pure schaamte in mijn aars kropen. Door gepensioneerden dan nog aan toe, alstublieft!

Er zijn op deze aardkloot plezantere dingen om te doen. Achter klote wijven lopen bijvoorbeeld, of met mijn lege kloten in de klote zon gaan liggen die, godgekloot, maar niet wil schijnen. Of Nabokov lezen. Of op mijn klote gat gaan zitten en klote scheten te laten en te denken aan de gortigste klootzak aller tijden, Dante.

Gedaan dus klote weblog. Dikke zever touwens die stomme weblog, achteraf bekeken. “Alsof er ook maar één klootzak wakker ligt van dat gekloot van u op de fiets” zei mij ooit eens een vunzige klootzak. En gelijk heeft ie. Niemand, op één of andere gestoorde kloot na, is daar geïnteresseerd in. Geen klote reactie, dat zegt toch genoeg. Weblogs? Goed voor wijven met en venten zonder kloten.

(*) de deelnemerslijst bekijkend ben ik blijkbaar niet de enige die “kus mijn kloten” heeft gezegd. Hoe zou dat komen?

Het zal rap gedaan zijn, dat bloggen!

2007-06-24T21:35:00.000+02:00

Hamme, VWF C, zondag 24 juni, 14.30 u

Ik zal zeer kort zijn vandaag: massasprint en niet meegedaan wegens valpartij vlak voor mij in laatste km en – eerlijk is eerlijk – ook wel geen macht.

Over het parcours kan ik zal iets lyrischer zijn. Geen uithoek deze keer ergens aan de rand van de gemeente waar men een koerscircus liever kwijt dan rijk is, maar wel een lus dwars door de brede centrumstraten van Hamme! Proficiat aan de vwf, proficiat aan de gemeente en de politie om dat allemaal (letterlijk) in goede banen te leiden. Keerzijde van de medaille: niet selectief genoeg. Zowel de C als de D koers werden beslecht in een massasprint.

Mooie gemeente trouwens, Hamme, een fietsparadijs geprangd tussen Schelde en Durme met een rijk aanbod aan dijken en baantjes tussen de schorren en oude rivierarmen.

Ik ben uitermate bijgelovig, tot in het absurde toe. Alles kan het gevolg zijn van eender wat, de kunst bestaat erin de wetmatigheid in het toeval te ontdekken. Zo kan het gebeuren dat ik de televisie terug uitzet wanneer ik merk dat bij het aanzetten ervan de match voor mijn favoriete ploeg of speler begint te kantelen en ik dit volledig op mijn kijk-conto schrijf. Als ik dus merk dat er een verband zou bestaan tussen slecht rijden en deze blog ...

Uitslag: peloton
Weer: afwisselend droog en lichte regen.
Parcours: zie boven

Murphy in Herselt

2007-06-23T23:55:00.000+02:00

Herselt, WAOD, zaterdag 23 juni, 16.30 u

Er zijn aangenamere dagen om na een verkoudheid wederop te treden. Het Gentse weer deed mij (tevergeefs) hopen op een Herselts koersje "tussen de vlagen door". Valse hoop, hoe verder ik naar het oosten reed, hoe donkerder de lucht en hoe langer de buien aanhielden. De koers zelf startte in de pletsende regen. Had ik vroeger nochtans niet al duizend maal gezworen om niet meer aan te zetten in zo'n klimatologisch zotte omstandigheden? Omdat ik een mietje ben of omdat ik Stan Ockers wil desavoueren? Neen, gewoon omdat ik dermate slechts stuur in de regen dat ik na elke bocht 10 meter mag dicht sprinten. En dat was vandaag niet anders. Er zat niets anders op dan achteraan het peloton te rijden en af te wachten. Makkelijk was anders, want in deze hel was ik niet de enige die de bochten aansneed als betrof het afdalingen in het Afghaanse Borra Borra gebergte waar achter elke haarspeldbocht een Taliban klaarstond om te controleren op aanwezigheid van drank, sigaretten of playboys. Het was sprinten en opschuiven.

Zodoende, gebeurde het dat wij na een ronde of vier, zonder noemenswaardige demarrages, met een groepje van een man of tien aan de leiding reden, met, jawel, ondergetekende nog steeds aan de staart bengelend. Met horten en stoten en telkens demarrerend naar het wiel van mijn voorganger sukkelde ik tot in de laatste ronde tot ... ik plat reed op 3 kilometer van de meet.

Luc Van Roy (die bij de D's rijdt) kloppen in de sprint zou misschien van het goede teveel zijn geweest, maar in een sprint voor de zege bij de C's, zou ik zeker niet kansloos zijn geweest. Of zijn dit mijmeringen op een ongeluksdag? Morgen beter in Hamme, en vooral droger!

Uitslag: ??
Weer: Stortbuien.
Parcours: 11 ronden voor 66 km. Heel leuk parcours in mooie omgeving (kempen), licht heuvelachtig. Trouwens de enige reden waarom ik die 100 km verplaatsing er alsnog voor over had.

Valling

2007-06-13T18:20:00.000+02:00

Voor de Nederlandse lezers: een valling is een buiteling, struikeling, neergang, tuimeling van de gezondheid, meer bepaald van keel en sinussen die ontsteken en hoest, slijm en snot veroorzaken.

Ik zal dit weekend geen koersreportage moeten maken. Verdorie toch. De theorie over de omgekeerd evenredigheid van conditie en weerstand is nog maar eens bewezen: ik zit met een serieuze verkoudheid, een bronchitis gelijk we zeggen. Dit weekend onschuldig begonnen, lig ik hier nu als een geslagen hond uit te zieken.

Het moest weer niet lukken: vrijdag BK WAODin Beveren, zaterdag BK Masters en zondag VWF Klassieker in Halle, waarvan 60 km een rit in lijn door het Pajottenland. Ik mag het allemaal op mijn buik schrijven. En ook de vorm zal ook wel naar kloten zijn, zeker?

VWF hoogdag in Sint-Pieters-Leeuw

2007-06-10T10:17:00.000+02:00

Sint-Pieters-Leeuw, VWF, zaterdag 10 juni, 14.00 u

Voor de eerste maal deelgenomen aan één van de twee zogenaamde vwf-klassiekers (de andere is volgende week in Halle). De verschillen met een door-de-weekse wedstrijd zijn: alle categorieën rijden samen, de afstand is groter en het zijn langere ronden.

Zodoende stonden wij gisteren rond 14 u met een peloton van meer dan 200 man klaar om 7 ronden van een goede 15 km om het vlugst af te leggen. Alles lijkt ook net iets professioneler: de ploegen hun materiaalwagens volgen de karavaan, het is een open wedstrijd, wat betekent dat er een aantal e-z-c renners deelnemen, en ik heb zelfs renners gezien - u gelooft het of u gelooft het niet - met een oortje.

Fietsen in zo'n grote groep, ik zou het niet wekelijks willen meemaken. Elke seconde moet elke vezel in uw lichaam geconcentreerd zijn op de weg, de voorganger, de wedstrijd. Dat valpartijen op zo'n momenten onvermijdelijk zijn is logisch. Al in de eerste ronde was het raak: een massale valpartij midden in het peloton. Vooral de ploeg Maveau leek serieus gehavend: vier renners betrokken en wedstrijd afgelopen voor Patrick en Jean-Paul.

Was het daarom dat er van een echte clash niet veel in huis is gekomen of moeten we de oorzaak eerder zoeken in het feit dat een groepje van favorieten al in de eerste ronde het hazenpad had gekozen? Toch kunnen we niet zeggen dat de andere kanshebbers hun verantwoordelijkheid niet hebben opgenomen. Zo sleurde Franky Van Oyen, Freddy Vlerick en Patrick Mettepenningen kilometerslang aan het peloton om de kloof te overbruggen. Misschien hadden zij beter hun krachten gebundeld om in een kleiner groepje, ipv met het hele peloton, de sprong te wagen, zoals gebeurde in de laatste ronde (Mettepenningen en Danny De Backer).

En ikzelf? Wel, ik vond dat ik belange niet slecht heb gereden, de conditie is heel goed, nooit heb ik de indruk gehad het rood te rijden. Af en toe vooraan eens gaan meestrijden, maar steeds met enige terughoudendheid, eerlijk is eerlijk. De onzekerheid omtrent de afstand noopte mij elke keer weer om enige reserve in te bouwen. Ik weet nu dat dit niet nodig is. Volgende week gaan we er eens vollen bak invliegen. Vormpeil is toch heel eigenaardig: daar waar ik deze morgen nog twijfelde om te starten omwille van een pijnlijke keel en verstopte neus, blijkt nu dat de conditie eigenlijk optimaal is. Naar het schijnt is er een omgekeerd evenredig verband tussen weerstand en conditie: wanneer je in supervorm bent dan wordt de weerstand wat minder en is het balanceren op een slappe koord om niet ziek te worden. Een kleine verkoudheid kan dus wijzen op een goede "form".

De grap van de dag kwam er toen ik mijn nummer ging inleveren: ik was geschrapt uit de uitslag... Bleek dat er één of andere flauwe plezante had gezegd dat ik een ronde had minder gereden. De werkelijkheid was dat ik met een man of vier of vijf in de aanval was gegaan, wij voor voor het peloton uit reden, ik veel te vlug een bocht naar rechts had aangesneden, deze grandioos had gemist, rechtdoor was gegaan in een voorhofje en pardoes tegen een afsluiting was gereden. Natuurlijk moest ik eerst de hele meute laten passeren om terug op de fiets te springen en de achtervolging, tussen de volgwagens, in te zetten. Dus, beste “collega”, alvorens andere renners van bedrog te beschuldigen, zou u beter eerst eens ten rade gaan bij de tientallen getuigen die mij, letterelijk, uit de bocht hebben zien gaan. Deze loze verdachtmakingen hoef ik niet te pikken!

Uitslag:
1 Verhulst Franky
2 Van der Heyden Willem
3 Thomas Rudy
4 Mettepenningen Patrick
5 De Backer Danny
6 De Maeseneir Steve
7 De Coninck Franky
8 Lammens Mario
9 Verlinden Hans
10 Hermans Henri
11 De Norre Alain
12 De Preter Jan
13 Van den Berghe Igor
14 Merckx Kurt
15 De Caboter Antoine
16 Van Roosendael Gerrit
17 Vermassen Peter
18 Van der Mieren Daniel
19 Lison Bjorn
20 De Moor Arie
21 Laurijssen Rudy
22 Van Poelvoorde Mick
23 Heymans Johan
24 Van Damme Yvo
25 Ketsman Gunter
26 Brieau Christophe
27 Steenackers Sven
28 Geerts Marnic
29 Stammeleer Dirk
30 Souffriau Sammy

Uitslag: 20ste.
Weer: Overtrokken, maar niet koud, zo'n 20°. Geen wind.
Parcours: 1 ronde = 15,3 km op heuvelachtig parcours. Totaal 107 km.

Hoe zich abonneren op deze blog?

2007-06-09T10:29:00.000+02:00

Zich abonneren op deze blog gebeurt door middel van een zogenaamd rss of atom. Helemaal onderaan deze pagina staat: "Abonneren op: Berichten (Atom)".

Klik daarop en volg wat er wordt voorgesteld.

Wikipedia zegt:
RSS of Atom wordt vooral gebruikt bij weblogs of nieuws sites om telkens op de hoogte te kunnen zijn van het laatste artikel/nieuws. RSS-bestanden zijn te lezen via een speciale RSS-lezer, maar kunnen ook via speciale websites worden gelezen. RSS-lezers zijn er in vele soorten en smaken, betaald en niet betaald, onder meer voor Linux, Macintosh en Windows. De huidige generatie Netscape- en nauwverwante Mozilla-browsers ondersteunt RSS, zo bevat Mozilla Firefox een ingebouwde RSS-lezer met de naam 'Live Bookmarks' en zal men vanaf Mozilla Firefox 2 ook kunnen kiezen om de RSS-feeds met een externe lezer te lezen. Opera ondersteunt RSS al vanaf versie 8. Ook Apple's, met Mac OS X meegeleverde, Safari-browser bevat een ingebouwde RSS-lezer, net als Internet Explorer 7.

Ik zelf ben nogal voorstander van Opera als browser. Dan hebt u browser en rss lezer in één tool. In Opera:

Klik op Feeds
Manage feeds
Add
Vink aan: Get name from feed
Address: http://ariedemoor.blogspot.com/rss.xml

U kan zien of uw browser al dan niet rss ondersteunt wanneer het hiernaast afgebeelde symbool in uw adres bar staat (daar waar staat: http://ariedemoor.blogspot.com). U kan zich abonneren door op dit symbool te klikken.

Telkens er en nieuwe publicatie is zal deze in het vet in de lijst verschijnen. Die kan je dan labelen, een read status opzetten enzovoort. Op die manier ben ik op verschillende weblogs geabonneerd. Bijvoorbeeld die van (pdw) Patrick De Wit (http://pdw.blogspot.com/rss.xml). Je hoeft dan je niet zelf elke keer te gaan kijken of er een nieuw artikel is.

Indien vragen op opmerkingen: typ een reactie!!!

Welkom

2007-06-09T10:02:00.000+02:00

Ik weet het wel. Dit welkomstwoordje hoort eigenlijk helemaal onderaan mijn blog te staan. Maar dit is nu eenmaal de aard van het (blog)beestje, namelijk dat alle berichten chronologisch worden gepubliceerd.

Aan de happy few die gewoon waren om mijn verslagen te lezen op www.necplusultra.be: welcome back! Aan de nieuwe lezers: welkom op mijn blogsite en neem gerust ook maar eens een duik in het archief van koersverslagen op bovenvermelde site.

Na bijna 2 jaar schrijfstilte heb ik de goesting terug gevonden om het relaas van mijn wedervaren in de waod, vwf en andere nevenbonden, neer te pennen. Je moet wel geen pagina’s lange proza (meer) verwachten. Stijl en taal zijn gedegradeerd tot middel om te vertellen wat ik vertellen wil. Af en toe hoop ik wel om een of ander stukje cultureel fietserfgoed eens van een andere kant te bekijken. Ook zal ik, wanneer ik teksten krijg of lees van anderen, deze hier ook publiceren. Misschien neem ik wel één of meerdere andere "redacteuren in dienst”.

Een mens moet mee met zijn tijd. Zo heeft het fenomeen "blog" op zich ertoe bijgedragen dat ik mijn schrijfsels hervat heb. Bloggen biedt namelijk de mogelijkheid om heel soepel, zonder veel internetkennis en van eender waar een post van een artikel te kunnen doen. Enkel een browser is nodig. Mijn ultieme wens is om na de koers, in het café van de prijsuitreiking, midden in het gewoel en gediscussieer, mijn tekst te schrijven en te publiceren. Hoe minder tijd er ligt tussen actie en publicatie, hoe pittiger en sappiger de teksten.

Een ander groot voordeel van een blog is dat u zich hierop kan abonneren. Dat betekent dat je, telkens ik een nieuwe tekst of foto’s plaats, jij daarvan wordt gewaarschuwd. Meer daarover later. En een laatste groot voordeel van een blog is dat deze interactief is, met name dat elke publicatie toelaat om erop te reageren.

Verwacht van mijn geen objectief koersverslag. Alles wordt bekeken vanuit mijn gekleurde koersbril. Misschien zullen sommige mensen andere meningen of visies hebben. Deze kunnen steeds reageren via "reacties". Maar houd steeds voor ogen dat wanneer ik al eens iemand voor het hoofd stoot, dit waarschijnlijk ironisch bedoeld is en dat ik nooit op de man wil spelen. Mocht iemand dat toch zo ervaren dan wens ik mij hierbij al op voorhand te excuseren.

Groeten, Arie.

Gebuisd over de hele lijn

2007-06-09T08:42:00.000+02:00

Oordegem, VWF C, woensdag 6 juni, 17.30 u

Geen twee koersen zijn identiek. Een kennis die je al wielrenner steeds goed in je hoofd moet prenten. Daar waar het in de vorige wedstrijden niet lukte om een vroege ontsnapping op te zetten, was het in Oordegem al in de eerste ronde raak: een groepje van een man of 15 muisde er vanonder. Ik maakte twee cruciale fouten. Eén, ik had veel alerter moeten zijn en er niet op hebben vertrouwd dat de groep nog terug zou samenkomen, en twee, ik heb de rol van de ploegen van de mensen die vooraan reden te fel onderschat. Voortreffelijk efficiënt afstoppingswerk!

Nochtans was het vandaag voor mij een wat speciale dag en had ik graag 'ns op het podium gestaan. Voor de eerste maal in mijn prille koerscarierre kwam mijn ma kijken. Oordegemdorp is namelijk de heimat van haar jeugd. Ook ik bracht vele vakantiedagen door bij mémé Camilla en terwijl wij in de kleren van Merckx, Ocana of Van Impe kropen, fungeerde Oordegemberg in onze tienerjaren menig keer als Alp d'huez, Tourmalet of Glandon. Scherprechters in onze heroïsche ronde van Frankrijk veldslagen.

Het zal voor een volgende keer zijn.

Een felle bui is net verdampt. De straat wordt droog gereden. Ik maak mij stilaan klaar voor de wedstrijd waarvan wordt verteld één van de mooiste te zijn van het amateur-circuit: de vwf klassieker van 107 km in en rond het tegen het pajottenland aangeschurkte Sint-Pieters-Leeuw. Alle categorieën rijden samen, een peloton van 200 man. Geen gedraai rond de kerktoren, maar een stuk in rechte lijn en enkele plaatselijke ronden. Ik heb vernomen dat de ploeg Maveau na (een te) lange afwezigheid vandaag afspraak op het appel geeft. Eindelijk. Ik ben erop gebrand om kroongetuige te zijn van de clash tussen de titanen Franky, Kenny, Patrick en de nimmer aflatende klasbakken van de vwf. Het belooft een strijd op het scherp van de snee.

Hopelijk is die verstopte neus deze morgen geen voorbode van een verkoudheid. Ik wil er echt eens een lap op geven vandaag.

Groeten, Arie.

Uitslag: ??ste.
Weer: Prachtige, zonnig koersweer – 22 graden
Parcours: klasse parcours van 6,5 km. Aankomst op Oordegemberg.

Mario Lammens

2007-06-05T21:58:00.000+02:00

Ijzendijke (NL), WAOD C, dinsdag 29 mei, 19.30 u

Vorige week kennis gemaakt met het veldritfenomeen Mario Lammens. Amaai, kan die een stukje fietsen. Hij samen met - wie anders - waaierspecialist Patrick Van renterghem scheurden op de dijken rond Ijzendijke het peloton in verschillende stukken, net op het moment dat ik even was gaan "bekomen" van een vorige inspanning. Bloed, zweet en tranen kostte het mij om in de kopgroep terug te keren.

Groeten, Arie.

Uitslag: 4de.
Weer: koud en winderig. Met kousen gereden. Dat zegt al genoeg zeker?
Parcours: dijk - dorp (draaien en keren) - dijk

Net geen dubbelslag

2007-06-05T21:04:00.000+02:00

Liedekerke, VWF C, zaterdag 3 juni, 14.30 u

Zo nauwkeurig ik gisteren mijn krijgsplan uitvoerde, zo stom was ik vandaag om mij door het eerste het beste afleidingsmanoeuvre te laten afleiden van mijn oorspronkelijke idee. Ik heb mij deze keer niet echt in de debatten gemoeid. Het bezoek dat ik gisteren heb gehad (na mijn overwinning in Deftinge) van 4 donkere gasten uit Westmalle en een stuk of vier blondines uit Leuven, zullen daar misschien wel voor iets tussen zitten. Enfin, op het einde van de wedstrijd moest ik dus nog wel over de nodige frisheid beschikken om het aan de finish te kunnen afmaken. Een heel merkwaardige aankomstlijn trouwens: eerst een steile brug, daarna 1 kilometer kaarsrecht naar de meet toe. Brede baan bovendien. Boven op de brug is het alsof men start in een tijdrit.

Aangezien de wind licht in het nadeel blies, had ik mij voorgenomen om niet te snel uit het pak weg te schieten. Eén van de kunsten van een goede sprinter trouwens: net op tijd aangaan, niet te vroeg, niet te laat. Halfweg de "klim" op de brug riep een leperd echter "gaan Arie!!" en ja hoor, stom als was, in een reactie, beantwoordde ik dit nog ook. Boven op de brug had ik een paar meter voorsprong, maar ook nog een kilometer alleen te gaan. Veel keuze had ik echter niet: op den 11 naar beneden en alles geven. Op vijftig meter van de aankomst kreeg ik dat mes echter niet meer rond, viel stil en werd door Marnic Derveaux voorbij gereden. Ik had een tandje kleiner moeten schakelen, maar in een sprint heeft men de natuurlijke neiging om nóg groter te trappen in een ultieme poging om alsnog te versnellen, terwijl op dat moment de spieren reeds volledig verzuurd zijn en in plaats van rapper men trager wordt rijdt. Vraag dat maar een Leif Hoste.

Groeten, Arie.

Uitslag: 2ste.
Weer: Prachtige, zonnig koersweer – 22 graden
Parcours: aankomst in industrieterrein Liedekerke. Mooie lus die zich tweemaal over de autostrade en tweemaal over de Dender slingerde. Op het grondgebied Teralfene een stevige kuitenbijter. Plezante aankomst ook voor het meegekomen publiek: me ziet de renners van ver komen van de brug.

Yes!

2007-06-03T09:45:00.001+02:00

Deftinge, VWF C, zaterdag 2 juni, 14.30 u

De eerste zege bij de VWF category C is binnen (*) ! Eindelijk, na 2 keer op de 2de plaats te zijn geëindigd.

Halfweg koers met een man of 10 voorop geraakt, maar in plaats van het volle pond te geven om voorop te blijven verkoos de helft van het groepje zich te sparen en te rekenen. Voor wat eigenlijk? Gevolg: na 3 ronden werden we weer ingelopen. Da's toch een opmerkelijk verschil tussen de vwf en waod.

Gelijk hoe de situatie er ook zou hebben uitgezien: mijn plan was om op het redelijk steile bergje op een goede kilometer van de meet weg te springen. Ik redeneerde immers dat wie daar als eerste boven zou komen en een paar tiental meter voorsprong zou hebben, deze ook zou moeten kunnen aanhouden op licht dalende weg naar de aankomst toe. In ik slaagde wonderwel in dit opzet. Boven had ik genoeg voorsprong om direct op den 13 en den 12 alles te geven om Willy-Teirlinks-gewijs 100 meter voor het peloton over de meet te komen. Heel diep moeten gaan die laatste meters, maar het loonde de moeite. Ik was blij als een kind.

(zit hier nu wel met een droge keel en nen zeren lever, dus gasten, in Liedekerke moet ge niet te veel verwachten van den dezen)

Groeten, Arie.

(*) later mag je hier op deze blog nog wel iets verwachten over mijn 4 zeges bij de vwf-D en mijn waod zege in Meer.

Uitslag: 1ste.
Weer: Prachtige, zonnig koersweer – 22 graden
Parcours: niet hetzelfde parcours als vorige week in hetzelfde dorp, maar even mooi getekend, dus licht heuvelachtig en geen smalle boerenwegels.

Rara, rara, waar is deze foto genomen? De Dordogne? Een uitloper van de Vogezen? de Ardennen? Neen ! Dit is de Dender in Geraardsbergen.

2 cm maakt wel degelijk het verschil !!

2007-06-01T21:50:00.000+02:00

Wedstrijd in Deftinge, VWF C, zondag 27 mei om 14:30 uur

Vraag dat maar aan Evi Hanssen of aan Patrick Van Riet!!

Deze kampioen van België klopte mij zondag in Deftinge met een luttele 2 cm verschil. Of anders gezegd: aan de meet had hij 65000 cm afgelegd en ik slechts 64998.

Met een groepje van een man of 10 waren wij er in de derde van de 10 (of waren het er 11?) te rijden ronden in geslaagd om van het peloton weg te rijden. Ik voelde mij redelijk zegezeker en dacht dat ik de klus wel zou hebben kunnen afgemaakt in de sprint. In de gebruikelijke schermutselingen de laatste kilometers, toen de ene na de andere renner probeerde een sprint te omzeilen, deed ik wat ik moest doen, namelijk iedereen terugpakken, maar maakte ik de cruciale fout om niet alert genoeg te reageren op een uitval van Gino De Vos. Het kost mij teveel krachten om deze weer bij te benen én het bracht de rest de groep in een zetel naar de meet. Het onorthodoxe sprintmanoeuvre van Gunter Van Bulck waardoor ik een beetje werd opgehouden is te klasseren onder de klassieke excuses na de wedstrijd om de ontgoocheling van het eigen verlies te verbijten.

Uitslag: 2de.
Weer: overtrokken – 17 graden
Parcours: ? ronden voor ? km. Mooie brede wegen, heuvelachtig.

Franky Van Oyen en Patrick Van Renterghem tandje groter

2007-05-26T21:34:00.000+02:00

Kortemark, WAOD C, zaterdag 26 mei, 14.30 u

Vandaag afspraak met de WAOD in Kortemark. Ik heb daar in het verleden steeds goed gepresteerd. Waarom is mij onbekend of het moet vanwege de uitsluitend linkse bochten zijn. Vandaag was echter de uitzondering op de regel. Niet slecht, maar geen superdag.

Franky Van Oyen was weer outstanding. Na reeds een ronde solo te hebben gereden vond hij het in de 3de of 4de van de 18 te rijden toeren (als Andre, de speaker, de tel niet kwijt raakt tenminste) meer dan genoeg, schakelde een tandje groter, keek eens om, zag dat het goed was en liet ons definitief achter, onderweg ploegmaat Patrick Van Renterghem oppikkend. De “gelukzakken” die toch net op het goede moment konden aanpikken bij dit tijdritduo waren Patrick Watteny en Marc Goosens. Morgen kunnen zij met moeite de trap af. Gegarandeerd.

Veel viel er in ons peloton niet meer te beleven. Een serieuze vluchtpoging werd ongedaan gemaakt door dagvergunnings-renners een tweede die naam waardig door een ploegentijdrit van de Maveauxboys. Aangezien er slechts één c-renner vooraan reed, leek het mij de moeite om mee te sprinten. Goed geplaatst nochtans, liet ik mij echter in de laatste 100 meter volledig wegdrummen door van links en rechts opduikende kamikazes. Met bewondering kijk ik dan naar renners als Danny Van Oyen, die als een volleerde valk op het gepaste moment in het kleinste gaatje duikt. En dat tegen 55 à 60 km per uur in een naar voren stormende groep wriemelende mieren.

Uitslag: 12de totaal – 6de C.
Weer: overtrokken – 17 graden
Parcours: 18 ronden voor 65 km.

Dedzju, dedzju (x100) toch ! !

2007-05-21T15:52:00.000+02:00

Vlezenbeek, VWF C, 20 mei om 14.30 uur

Gisteren op de valreep naast de eerste overwinning gegrepen bij de VWF categorie C.

Nochtans zag het er heel lang heel goed uit. In voorlaatste ronde waren ik en Danny De Backer er namelijk vanonder gemuisd op één van de twee hellingen in het parcours. Met in ons zog één of andere Waal. Duidelijk partijgenoot van Elio, want op ons vriendelijk verzoek om ook eens aan de kop te rijden volgde steeds een besliste ‘non!’ en een gewauwel waar ik “pas sprinter” meende uit te verstaan.

Het was vlug duidelijk dat Danny de beste benen had van ons gedrieën. Ik reed voor wat ik waard was maar alles draaide vierkant: de spieren deden pijn, mijn maag was niet ok (teveel gegeten) en ik was gekleed alsof de permafrost ieder ogenblik in Sint-Pieters-Leeuw zijn wederintrede zou doen. Met die klimaatswijzigingen weet je nooit. Toch dacht ik dat we het zouden halen.

[In volle inspanning is het niet makkelijk om in te schatten wat je voorsprong op achtervolgers bedraagt, achteromkijken is namelijk uit den boze, wegens té gevaarlijk om tegen het wiel van je voorganger te rijden. Bochten bieden de beste mogelijkheid om ‘ns vlug links of rechts te piepen zonder medevluchters of ontsnappingspoging in gevaar te brengen]

Op een halve ronde van het einde werden wij echter terug opgeslokt door het ganse peloton of althans wat daar nog van overbleef. Als vluchter mag je het in normale omstandigheden dan wel schudden om nog mee te dingen naar de overwinning. Verbazingwekkend genoeg kon ik mij echter nog redelijk handhaven in de eerste gelederen van het peloton, dat waarschijnlijk zelf ook nog wat moest recupereren van de inspanning om ons in te lopen.

Relaas van de laatste rechte lijn:
Aankomst bergop. Ik zit rond de tiende positie. “Meesprinten voor een ereplaats”, aan meer denk ik niet. Mick Van Poelvoorde komt als eerste uit het pak. Veel te vroeg. Ik remonteer hem gemakkelijk. Steilste stuk. Ik passeer de eerste coureur van de koers. De meet is 30 meter verder. “Ik ga hier winnen”, ijlt het door mijn hoofd. Ik kan het met moeite geloven. “Onmogelijk toch, dat kan niet, ik heb mij daarnet toch kapot gereden in de vlucht met ons gedrieën? Zou ik de handen in de lucht steken?" Ik val stil, wat bergop nog vijf keer vlugger gaat dan op het plat, de inertiewet, weet je wel. Links zoeft er mij een renner voorbij, ik kijk verbouwereerd op, wil nog reageren, maar de witte lijn onder mij maakt daar ongenaakbaar een eind aan.

Ik kon en mocht hier nooit hebben verloren.

Parcours: schitterend!! Op het hoogste punt van Sint-Pieters-Leeuw bevindt zich een rotonde. Het parcours van 10 km vormde een lus in een achtvorm met deze rotonde als knoopunt en aankomst. Tweemaal per ronde moets er dus worden “geklommen” naar het rond punt toe. Brede 2-vaksbanen, op elk kruispunt politie aanwezig. A-label organisatie!

Uitslag: 2de

Weer: vertrokken in de regen, naar het einde van de wedstrijd toe droog.