Kloten

Schoondijke (NL), WAOD C, Vrijdag 29 juni, 19.30 u

Klote koers, klote weblog, klote coureurs, klote dag.

Zondag in Massemen maak ik nog een uitzondering, maar dan hang ik mijn klote koersvelo defintief aan de klote haak (*).

Het hangt mijn kloten uit. Ik doe en laat er alles voor. Moe gekloot in dat klote Brussel train ik mij 's avonds de kloten uit mijn klote lijf op die klote tweewieler in klote weer. Met het gedacht dat de kloten de vorm te pakken hebben, schuif ik ik 75 klote kilometers aan in een klote file, noordwaarts, naar het land van de grootste klootzakken, om mij daar in de klote wind zó klote belachelijk te laten maken dat mijn kloten van pure schaamte in mijn aars kropen. Door gepensioneerden dan nog aan toe, alstublieft!

Er zijn op deze aardkloot plezantere dingen om te doen. Achter klote wijven lopen bijvoorbeeld, of met mijn lege kloten in de klote zon gaan liggen die, godgekloot, maar niet wil schijnen. Of Nabokov lezen. Of op mijn klote gat gaan zitten en klote scheten te laten en te denken aan de gortigste klootzak aller tijden, Dante.

Gedaan dus klote weblog. Dikke zever touwens die stomme weblog, achteraf bekeken. “Alsof er ook maar één klootzak wakker ligt van dat gekloot van u op de fiets” zei mij ooit eens een vunzige klootzak. En gelijk heeft ie. Niemand, op één of andere gestoorde kloot na, is daar geïnteresseerd in. Geen klote reactie, dat zegt toch genoeg. Weblogs? Goed voor wijven met en venten zonder kloten.

(*) de deelnemerslijst bekijkend ben ik blijkbaar niet de enige die “kus mijn kloten” heeft gezegd. Hoe zou dat komen?

Het zal rap gedaan zijn, dat bloggen!

Hamme, VWF C, zondag 24 juni, 14.30 u

Ik zal zeer kort zijn vandaag: massasprint en niet meegedaan wegens valpartij vlak voor mij in laatste km en – eerlijk is eerlijk – ook wel geen macht.

Over het parcours kan ik zal iets lyrischer zijn. Geen uithoek deze keer ergens aan de rand van de gemeente waar men een koerscircus liever kwijt dan rijk is, maar wel een lus dwars door de brede centrumstraten van Hamme! Proficiat aan de vwf, proficiat aan de gemeente en de politie om dat allemaal (letterlijk) in goede banen te leiden. Keerzijde van de medaille: niet selectief genoeg. Zowel de C als de D koers werden beslecht in een massasprint.

Mooie gemeente trouwens, Hamme, een fietsparadijs geprangd tussen Schelde en Durme met een rijk aanbod aan dijken en baantjes tussen de schorren en oude rivierarmen.

Ik ben uitermate bijgelovig, tot in het absurde toe. Alles kan het gevolg zijn van eender wat, de kunst bestaat erin de wetmatigheid in het toeval te ontdekken. Zo kan het gebeuren dat ik de televisie terug uitzet wanneer ik merk dat bij het aanzetten ervan de match voor mijn favoriete ploeg of speler begint te kantelen en ik dit volledig op mijn kijk-conto schrijf. Als ik dus merk dat er een verband zou bestaan tussen slecht rijden en deze blog ...

Uitslag: peloton
Weer: afwisselend droog en lichte regen.
Parcours: zie boven

Murphy in Herselt

Herselt, WAOD, zaterdag 23 juni, 16.30 u

Er zijn aangenamere dagen om na een verkoudheid wederop te treden. Het Gentse weer deed mij (tevergeefs) hopen op een Herselts koersje "tussen de vlagen door". Valse hoop, hoe verder ik naar het oosten reed, hoe donkerder de lucht en hoe langer de buien aanhielden. De koers zelf startte in de pletsende regen. Had ik vroeger nochtans niet al duizend maal gezworen om niet meer aan te zetten in zo'n klimatologisch zotte omstandigheden? Omdat ik een mietje ben of omdat ik Stan Ockers wil desavoueren? Neen, gewoon omdat ik dermate slechts stuur in de regen dat ik na elke bocht 10 meter mag dicht sprinten. En dat was vandaag niet anders. Er zat niets anders op dan achteraan het peloton te rijden en af te wachten. Makkelijk was anders, want in deze hel was ik niet de enige die de bochten aansneed als betrof het afdalingen in het Afghaanse Borra Borra gebergte waar achter elke haarspeldbocht een Taliban klaarstond om te controleren op aanwezigheid van drank, sigaretten of playboys. Het was sprinten en opschuiven.

Zodoende, gebeurde het dat wij na een ronde of vier, zonder noemenswaardige demarrages, met een groepje van een man of tien aan de leiding reden, met, jawel, ondergetekende nog steeds aan de staart bengelend. Met horten en stoten en telkens demarrerend naar het wiel van mijn voorganger sukkelde ik tot in de laatste ronde tot ... ik plat reed op 3 kilometer van de meet.

Luc Van Roy (die bij de D's rijdt) kloppen in de sprint zou misschien van het goede teveel zijn geweest, maar in een sprint voor de zege bij de C's, zou ik zeker niet kansloos zijn geweest. Of zijn dit mijmeringen op een ongeluksdag? Morgen beter in Hamme, en vooral droger!

Uitslag: ??
Weer: Stortbuien.
Parcours: 11 ronden voor 66 km. Heel leuk parcours in mooie omgeving (kempen), licht heuvelachtig. Trouwens de enige reden waarom ik die 100 km verplaatsing er alsnog voor over had.

Valling

Voor de Nederlandse lezers: een valling is een buiteling, struikeling, neergang, tuimeling van de gezondheid, meer bepaald van keel en sinussen die ontsteken en hoest, slijm en snot veroorzaken.

Ik zal dit weekend geen koersreportage moeten maken. Verdorie toch. De theorie over de omgekeerd evenredigheid van conditie en weerstand is nog maar eens bewezen: ik zit met een serieuze verkoudheid, een bronchitis gelijk we zeggen. Dit weekend onschuldig begonnen, lig ik hier nu als een geslagen hond uit te zieken.

Het moest weer niet lukken: vrijdag BK WAODin Beveren, zaterdag BK Masters en zondag VWF Klassieker in Halle, waarvan 60 km een rit in lijn door het Pajottenland. Ik mag het allemaal op mijn buik schrijven. En ook de vorm zal ook wel naar kloten zijn, zeker?

VWF hoogdag in Sint-Pieters-Leeuw

Sint-Pieters-Leeuw, VWF, zaterdag 10 juni, 14.00 u

Voor de eerste maal deelgenomen aan één van de twee zogenaamde vwf-klassiekers (de andere is volgende week in Halle). De verschillen met een door-de-weekse wedstrijd zijn: alle categorieën rijden samen, de afstand is groter en het zijn langere ronden.

Zodoende stonden wij gisteren rond 14 u met een peloton van meer dan 200 man klaar om 7 ronden van een goede 15 km om het vlugst af te leggen. Alles lijkt ook net iets professioneler: de ploegen hun materiaalwagens volgen de karavaan, het is een open wedstrijd, wat betekent dat er een aantal e-z-c renners deelnemen, en ik heb zelfs renners gezien - u gelooft het of u gelooft het niet - met een oortje.

Fietsen in zo'n grote groep, ik zou het niet wekelijks willen meemaken. Elke seconde moet elke vezel in uw lichaam geconcentreerd zijn op de weg, de voorganger, de wedstrijd. Dat valpartijen op zo'n momenten onvermijdelijk zijn is logisch. Al in de eerste ronde was het raak: een massale valpartij midden in het peloton. Vooral de ploeg Maveau leek serieus gehavend: vier renners betrokken en wedstrijd afgelopen voor Patrick en Jean-Paul.

Was het daarom dat er van een echte clash niet veel in huis is gekomen of moeten we de oorzaak eerder zoeken in het feit dat een groepje van favorieten al in de eerste ronde het hazenpad had gekozen? Toch kunnen we niet zeggen dat de andere kanshebbers hun verantwoordelijkheid niet hebben opgenomen. Zo sleurde Franky Van Oyen, Freddy Vlerick en Patrick Mettepenningen kilometerslang aan het peloton om de kloof te overbruggen. Misschien hadden zij beter hun krachten gebundeld om in een kleiner groepje, ipv met het hele peloton, de sprong te wagen, zoals gebeurde in de laatste ronde (Mettepenningen en Danny De Backer).

En ikzelf? Wel, ik vond dat ik belange niet slecht heb gereden, de conditie is heel goed, nooit heb ik de indruk gehad het rood te rijden. Af en toe vooraan eens gaan meestrijden, maar steeds met enige terughoudendheid, eerlijk is eerlijk. De onzekerheid omtrent de afstand noopte mij elke keer weer om enige reserve in te bouwen. Ik weet nu dat dit niet nodig is. Volgende week gaan we er eens vollen bak invliegen. Vormpeil is toch heel eigenaardig: daar waar ik deze morgen nog twijfelde om te starten omwille van een pijnlijke keel en verstopte neus, blijkt nu dat de conditie eigenlijk optimaal is. Naar het schijnt is er een omgekeerd evenredig verband tussen weerstand en conditie: wanneer je in supervorm bent dan wordt de weerstand wat minder en is het balanceren op een slappe koord om niet ziek te worden. Een kleine verkoudheid kan dus wijzen op een goede "form".

De grap van de dag kwam er toen ik mijn nummer ging inleveren: ik was geschrapt uit de uitslag... Bleek dat er één of andere flauwe plezante had gezegd dat ik een ronde had minder gereden. De werkelijkheid was dat ik met een man of vier of vijf in de aanval was gegaan, wij voor voor het peloton uit reden, ik veel te vlug een bocht naar rechts had aangesneden, deze grandioos had gemist, rechtdoor was gegaan in een voorhofje en pardoes tegen een afsluiting was gereden. Natuurlijk moest ik eerst de hele meute laten passeren om terug op de fiets te springen en de achtervolging, tussen de volgwagens, in te zetten. Dus, beste “collega”, alvorens andere renners van bedrog te beschuldigen, zou u beter eerst eens ten rade gaan bij de tientallen getuigen die mij, letterelijk, uit de bocht hebben zien gaan. Deze loze verdachtmakingen hoef ik niet te pikken!


Uitslag:
1 Verhulst Franky
2 Van der Heyden Willem
3 Thomas Rudy
4 Mettepenningen Patrick
5 De Backer Danny
6 De Maeseneir Steve
7 De Coninck Franky
8 Lammens Mario
9 Verlinden Hans
10 Hermans Henri
11 De Norre Alain
12 De Preter Jan
13 Van den Berghe Igor
14 Merckx Kurt
15 De Caboter Antoine
16 Van Roosendael Gerrit
17 Vermassen Peter
18 Van der Mieren Daniel
19 Lison Bjorn
20 De Moor Arie
21 Laurijssen Rudy
22 Van Poelvoorde Mick
23 Heymans Johan
24 Van Damme Yvo
25 Ketsman Gunter
26 Brieau Christophe
27 Steenackers Sven
28 Geerts Marnic
29 Stammeleer Dirk
30 Souffriau Sammy


Uitslag: 20ste.
Weer: Overtrokken, maar niet koud, zo'n 20°. Geen wind.
Parcours: 1 ronde = 15,3 km op heuvelachtig parcours. Totaal 107 km.

Hoe zich abonneren op deze blog?

Zich abonneren op deze blog gebeurt door middel van een zogenaamd rss of atom. Helemaal onderaan deze pagina staat: "Abonneren op: Berichten (Atom)".

Klik daarop en volg wat er wordt voorgesteld.

Wikipedia zegt:
RSS of Atom wordt vooral gebruikt bij weblogs of nieuws sites om telkens op de hoogte te kunnen zijn van het laatste artikel/nieuws. RSS-bestanden zijn te lezen via een speciale RSS-lezer, maar kunnen ook via speciale websites worden gelezen. RSS-lezers zijn er in vele soorten en smaken, betaald en niet betaald, onder meer voor Linux, Macintosh en Windows. De huidige generatie Netscape- en nauwverwante Mozilla-browsers ondersteunt RSS, zo bevat Mozilla Firefox een ingebouwde RSS-lezer met de naam 'Live Bookmarks' en zal men vanaf Mozilla Firefox 2 ook kunnen kiezen om de RSS-feeds met een externe lezer te lezen. Opera ondersteunt RSS al vanaf versie 8. Ook Apple's, met Mac OS X meegeleverde, Safari-browser bevat een ingebouwde RSS-lezer, net als Internet Explorer 7.

Ik zelf ben nogal voorstander van Opera als browser. Dan hebt u browser en rss lezer in één tool. In Opera:

• Klik op Feeds
• Manage feeds
• Add
• Vink aan: Get name from feed
• Address: http://ariedemoor.blogspot.com/rss.xml
  

U kan zien of uw browser al dan niet rss ondersteunt wanneer het hiernaast afgebeelde symbool in uw adres bar staat (daar waar staat: http://ariedemoor.blogspot.com). U kan zich abonneren door op dit symbool te klikken.

Telkens er en nieuwe publicatie is zal deze in het vet in de lijst verschijnen. Die kan je dan labelen, een read status opzetten enzovoort. Op die manier ben ik op verschillende weblogs geabonneerd. Bijvoorbeeld die van (pdw) Patrick De Wit (http://pdw.blogspot.com/rss.xml). Je hoeft dan je niet zelf elke keer te gaan kijken of er een nieuw artikel is.

Indien vragen op opmerkingen: typ een reactie!!!

Welkom

Ik weet het wel. Dit welkomstwoordje hoort eigenlijk helemaal onderaan mijn blog te staan. Maar dit is nu eenmaal de aard van het (blog)beestje, namelijk dat alle berichten chronologisch worden gepubliceerd.

Aan de happy few die gewoon waren om mijn verslagen te lezen op www.necplusultra.be: welcome back! Aan de nieuwe lezers: welkom op mijn blogsite en neem gerust ook maar eens een duik in het archief van koersverslagen op bovenvermelde site.

Na bijna 2 jaar schrijfstilte heb ik de goesting terug gevonden om het relaas van mijn wedervaren in de waod, vwf en andere nevenbonden, neer te pennen. Je moet wel geen pagina’s lange proza (meer) verwachten. Stijl en taal zijn gedegradeerd tot middel om te vertellen wat ik vertellen wil. Af en toe hoop ik wel om een of ander stukje cultureel fietserfgoed eens van een andere kant te bekijken. Ook zal ik, wanneer ik teksten krijg of lees van anderen, deze hier ook publiceren. Misschien neem ik wel één of meerdere andere "redacteuren in dienst”.

Een mens moet mee met zijn tijd. Zo heeft het fenomeen "blog" op zich ertoe bijgedragen dat ik mijn schrijfsels hervat heb. Bloggen biedt namelijk de mogelijkheid om heel soepel, zonder veel internetkennis en van eender waar een post van een artikel te kunnen doen. Enkel een browser is nodig. Mijn ultieme wens is om na de koers, in het café van de prijsuitreiking, midden in het gewoel en gediscussieer, mijn tekst te schrijven en te publiceren. Hoe minder tijd er ligt tussen actie en publicatie, hoe pittiger en sappiger de teksten.

Een ander groot voordeel van een blog is dat u zich hierop kan abonneren. Dat betekent dat je, telkens ik een nieuwe tekst of foto’s plaats, jij daarvan wordt gewaarschuwd. Meer daarover later. En een laatste groot voordeel van een blog is dat deze interactief is, met name dat elke publicatie toelaat om erop te reageren.

Verwacht van mijn geen objectief koersverslag. Alles wordt bekeken vanuit mijn gekleurde koersbril. Misschien zullen sommige mensen andere meningen of visies hebben. Deze kunnen steeds reageren via "reacties". Maar houd steeds voor ogen dat wanneer ik al eens iemand voor het hoofd stoot, dit waarschijnlijk ironisch bedoeld is en dat ik nooit op de man wil spelen. Mocht iemand dat toch zo ervaren dan wens ik mij hierbij al op voorhand te excuseren.


Groeten, Arie.

Gebuisd over de hele lijn

Oordegem, VWF C, woensdag 6 juni, 17.30 u

Geen twee koersen zijn identiek. Een kennis die je al wielrenner steeds goed in je hoofd moet prenten. Daar waar het in de vorige wedstrijden niet lukte om een vroege ontsnapping op te zetten, was het in Oordegem al in de eerste ronde raak: een groepje van een man of 15 muisde er vanonder. Ik maakte twee cruciale fouten. Eén, ik had veel alerter moeten zijn en er niet op hebben vertrouwd dat de groep nog terug zou samenkomen, en twee, ik heb de rol van de ploegen van de mensen die vooraan reden te fel onderschat. Voortreffelijk efficiënt afstoppingswerk!

Nochtans was het vandaag voor mij een wat speciale dag en had ik graag 'ns op het podium gestaan. Voor de eerste maal in mijn prille koerscarierre kwam mijn ma kijken. Oordegemdorp is namelijk de heimat van haar jeugd. Ook ik bracht vele vakantiedagen door bij mémé Camilla en terwijl wij in de kleren van Merckx, Ocana of Van Impe kropen, fungeerde Oordegemberg in onze tienerjaren menig keer als Alp d'huez, Tourmalet of Glandon. Scherprechters in onze heroïsche ronde van Frankrijk veldslagen.

Het zal voor een volgende keer zijn.

Een felle bui is net verdampt. De straat wordt droog gereden. Ik maak mij stilaan klaar voor de wedstrijd waarvan wordt verteld één van de mooiste te zijn van het amateur-circuit: de vwf klassieker van 107 km in en rond het tegen het pajottenland aangeschurkte Sint-Pieters-Leeuw. Alle categorieën rijden samen, een peloton van 200 man. Geen gedraai rond de kerktoren, maar een stuk in rechte lijn en enkele plaatselijke ronden. Ik heb vernomen dat de ploeg Maveau na (een te) lange afwezigheid vandaag afspraak op het appel geeft. Eindelijk. Ik ben erop gebrand om kroongetuige te zijn van de clash tussen de titanen Franky, Kenny, Patrick en de nimmer aflatende klasbakken van de vwf. Het belooft een strijd op het scherp van de snee.

Hopelijk is die verstopte neus deze morgen geen voorbode van een verkoudheid. Ik wil er echt eens een lap op geven vandaag.

Groeten, Arie.

Uitslag: ??ste.
Weer: Prachtige, zonnig koersweer – 22 graden
Parcours: klasse parcours van 6,5 km. Aankomst op Oordegemberg.

Mario Lammens

Ijzendijke (NL), WAOD C, dinsdag 29 mei, 19.30 u


Vorige week kennis gemaakt met het veldritfenomeen Mario Lammens. Amaai, kan die een stukje fietsen. Hij samen met - wie anders - waaierspecialist Patrick Van renterghem scheurden op de dijken rond Ijzendijke het peloton in verschillende stukken, net op het moment dat ik even was gaan "bekomen" van een vorige inspanning. Bloed, zweet en tranen kostte het mij om in de kopgroep terug te keren.

Groeten, Arie.

Uitslag: 4de.
Weer: koud en winderig. Met kousen gereden. Dat zegt al genoeg zeker?
Parcours: dijk - dorp (draaien en keren) - dijk

Net geen dubbelslag

Liedekerke, VWF C, zaterdag 3 juni, 14.30 u

Zo nauwkeurig ik gisteren mijn krijgsplan uitvoerde, zo stom was ik vandaag om mij door het eerste het beste afleidingsmanoeuvre te laten afleiden van mijn oorspronkelijke idee. Ik heb mij deze keer niet echt in de debatten gemoeid. Het bezoek dat ik gisteren heb gehad (na mijn overwinning in Deftinge) van 4 donkere gasten uit Westmalle en een stuk of vier blondines uit Leuven, zullen daar misschien wel voor iets tussen zitten. Enfin, op het einde van de wedstrijd moest ik dus nog wel over de nodige frisheid beschikken om het aan de finish te kunnen afmaken. Een heel merkwaardige aankomstlijn trouwens: eerst een steile brug, daarna 1 kilometer kaarsrecht naar de meet toe. Brede baan bovendien. Boven op de brug is het alsof men start in een tijdrit.

Aangezien de wind licht in het nadeel blies, had ik mij voorgenomen om niet te snel uit het pak weg te schieten. Eén van de kunsten van een goede sprinter trouwens: net op tijd aangaan, niet te vroeg, niet te laat. Halfweg de "klim" op de brug riep een leperd echter "gaan Arie!!" en ja hoor, stom als was, in een reactie, beantwoordde ik dit nog ook. Boven op de brug had ik een paar meter voorsprong, maar ook nog een kilometer alleen te gaan. Veel keuze had ik echter niet: op den 11 naar beneden en alles geven. Op vijftig meter van de aankomst kreeg ik dat mes echter niet meer rond, viel stil en werd door Marnic Derveaux voorbij gereden. Ik had een tandje kleiner moeten schakelen, maar in een sprint heeft men de natuurlijke neiging om nóg groter te trappen in een ultieme poging om alsnog te versnellen, terwijl op dat moment de spieren reeds volledig verzuurd zijn en in plaats van rapper men trager wordt rijdt. Vraag dat maar een Leif Hoste.


Groeten, Arie.

Uitslag: 2ste.
Weer: Prachtige, zonnig koersweer – 22 graden
Parcours: aankomst in industrieterrein Liedekerke. Mooie lus die zich tweemaal over de autostrade en tweemaal over de Dender slingerde. Op het grondgebied Teralfene een stevige kuitenbijter. Plezante aankomst ook voor het meegekomen publiek: me ziet de renners van ver komen van de brug.

Yes!

Deftinge, VWF C, zaterdag 2 juni, 14.30 u


De eerste zege bij de VWF category C is binnen (*) ! Eindelijk, na 2 keer op de 2de plaats te zijn geëindigd.

Halfweg koers met een man of 10 voorop geraakt, maar in plaats van het volle pond te geven om voorop te blijven verkoos de helft van het groepje zich te sparen en te rekenen. Voor wat eigenlijk? Gevolg: na 3 ronden werden we weer ingelopen. Da's toch een opmerkelijk verschil tussen de vwf en waod.





Gelijk hoe de situatie er ook zou hebben uitgezien: mijn plan was om op het redelijk steile bergje op een goede kilometer van de meet weg te springen. Ik redeneerde immers dat wie daar als eerste boven zou komen en een paar tiental meter voorsprong zou hebben, deze ook zou moeten kunnen aanhouden op licht dalende weg naar de aankomst toe. In ik slaagde wonderwel in dit opzet. Boven had ik genoeg voorsprong om direct op den 13 en den 12 alles te geven om Willy-Teirlinks-gewijs 100 meter voor het peloton over de meet te komen. Heel diep moeten gaan die laatste meters, maar het loonde de moeite. Ik was blij als een kind.

(zit hier nu wel met een droge keel en nen zeren lever, dus gasten, in Liedekerke moet ge niet te veel verwachten van den dezen)


Groeten, Arie.

(*) later mag je hier op deze blog nog wel iets verwachten over mijn 4 zeges bij de vwf-D en mijn waod zege in Meer.

Uitslag: 1ste.
Weer: Prachtige, zonnig koersweer – 22 graden
Parcours: niet hetzelfde parcours als vorige week in hetzelfde dorp, maar even mooi getekend, dus licht heuvelachtig en geen smalle boerenwegels.





Rara, rara, waar is deze foto genomen? De Dordogne? Een uitloper van de Vogezen? de Ardennen? Neen ! Dit is de Dender in Geraardsbergen.

2 cm maakt wel degelijk het verschil !!

Wedstrijd in Deftinge, VWF C, zondag 27 mei om 14:30 uur

Vraag dat maar aan Evi Hanssen of aan Patrick Van Riet!!

Deze kampioen van België klopte mij zondag in Deftinge met een luttele 2 cm verschil. Of anders gezegd: aan de meet had hij 65000 cm afgelegd en ik slechts 64998.

Met een groepje van een man of 10 waren wij er in de derde van de 10 (of waren het er 11?) te rijden ronden in geslaagd om van het peloton weg te rijden. Ik voelde mij redelijk zegezeker en dacht dat ik de klus wel zou hebben kunnen afgemaakt in de sprint. In de gebruikelijke schermutselingen de laatste kilometers, toen de ene na de andere renner probeerde een sprint te omzeilen, deed ik wat ik moest doen, namelijk iedereen terugpakken, maar maakte ik de cruciale fout om niet alert genoeg te reageren op een uitval van Gino De Vos. Het kost mij teveel krachten om deze weer bij te benen én het bracht de rest de groep in een zetel naar de meet. Het onorthodoxe sprintmanoeuvre van Gunter Van Bulck waardoor ik een beetje werd opgehouden is te klasseren onder de klassieke excuses na de wedstrijd om de ontgoocheling van het eigen verlies te verbijten.

Uitslag: 2de.
Weer: overtrokken – 17 graden
Parcours: ? ronden voor ? km. Mooie brede wegen, heuvelachtig.